Εκεί που η ελπίδα μοιάζει έρημος, ο Θεός ανοίγει ορίζοντα.

  

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος μοιάζει να περπατά μέσα σε μια μεγάλη ερημιά. Οι άνθρωποι κουβαλούν στους ώμους τους φόβους, απώλειες, απογοητεύσεις και μια κούραση που δεν φαίνεται πάντοτε στα μάτια. 

Κι εκεί, στην ερημιά της ελπίδας, δεν χρειάζεται ο άνθρωπος άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται έναν ορίζοντα.

Έναν ορίζοντα που να του θυμίζει πως η νύχτα δεν είναι αιώνια. Πως πίσω από κάθε σκοτεινό σύννεφο υπάρχει ακόμη ουρανός. Πως ακόμη κι όταν όλα μέσα μας σωπαίνουν, ο Θεός εξακολουθεί να εργάζεται αθόρυβα.

Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε έναν δρόμο δίχως πόνο. Υποσχέθηκε όμως πως δεν θα μας αφήσει μόνους επάνω σ’ αυτόν τον δρόμο. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη παρηγοριά: να γνωρίζεις πως, όταν οι δυνάμεις σου τελειώνουν, υπάρχει ένα Χέρι που δεν κουράζεται να σε κρατά.

Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ. Ιωάν. 8,12

Ο κόσμος σήμερα διψά για ανθρώπους που δεν θα προσθέτουν σκοτάδι στο σκοτάδι. Για ανθρώπους που θα γίνονται ένα μικρό καντήλι στην ξένη νύχτα. Ένας καλός λόγος. Μια συγχώρεση. Μια προσευχή που κανείς δεν έμαθε ποτέ. Ένα χέρι που θα κρατήσει τον κουρασμένο πριν σωριαστεί.

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε ολόκληρο τον κόσμο για να υπηρετήσουμε τον Χριστό. Αρκεί, εκεί όπου στεκόμαστε, να μην αφήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς παρηγοριά όταν μπορούσαμε να του τη δώσουμε.

Γιατί ίσως αυτό να ζητά περισσότερο ο κόσμος σήμερα: λίγη αγάπη χωρίς συμφέρον, λίγη αλήθεια χωρίς σκληρότητα, λίγη πίστη χωρίς θόρυβο.

Και πάνω στους κουρασμένους ώμους του κόσμου, να ακουμπήσουμε όσο μπορούμε λίγο φως.

Όχι το δικό μας.

Το Φως Εκείνου που ακόμη και μέσα από τον Τάφο χάρισε στον άνθρωπο έναν καινούργιο ορίζοντα.

Κι αν σήμερα περνάς κι εσύ τη δική σου έρημο, μην πιστέψεις πως τελείωσε ο δρόμος σου. Κάπου μπροστά υπάρχει ακόμη Ανατολή.

Κράτησε την προσευχή σου αναμμένη. Ο Θεός γνωρίζει τον δρόμο ακόμη κι όταν εσύ δεν βλέπεις τον ορίζοντα.