Τα δύο δένδρα.

  

Στην άκρη ενός δρόμου υπήρχαν δύο δέντρα.
Το ένα ήταν ψηλό, γεμάτο άνθη και καρπούς. Οι άνθρωποι σταματούσαν να το θαυμάσουν.
Το άλλο ήταν μικρό και στραβό. Δεν είχε πολλά άνθη. Ούτε οι καρποί του ήταν εντυπωσιακοί.
Κι όμως, κάθε απόγευμα, ένα μικρό πουλί πήγαινε και καθόταν στα κλαδιά του.

Μια μέρα το μεγάλο δέντρο ρώτησε: «Γιατί έρχεσαι πάντα σε εκείνο; Εγώ έχω περισσότερα λουλούδια. Έχω περισσότερη σκιά. Είμαι πιο όμορφο».

Το πουλί απάντησε: «Γιατί όταν φυσά δυνατός άνεμος, εκείνο δεν με διώχνει».

Το μεγάλο δέντρο γέλασε. «Και τι άλλο σου προσφέρει;» «Τίποτα», είπε το πουλί. «Τίποτα;» «Ναι. Απλώς μένει».

Πέρασε ο καιρός. Ήρθε μια μεγάλη καταιγίδα.

Ο άνεμος λύγισε τα κλαδιά. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα. Τα άνθη του μεγάλου δέντρου σκορπίστηκαν στον δρόμο και οι καρποί του χάθηκαν.

Το μικρό δέντρο έμεινε εκεί. Τσακισμένο. Γερμένο. Με λίγα φύλλα. Αλλά έμεινε.

Το πρωί, όταν βγήκε ο ήλιος, το πουλί επέστρεψε. Κάθισε στο πιο χαμηλό του κλαδί. Και τότε το μικρό δέντρο ψιθύρισε: «Δεν έχω πια ούτε άνθη ούτε καρπούς».

Το πουλί απάντησε: «Δεν ήρθα γι’ αυτά». «Τότε γιατί ήρθες;» «Γιατί ήσουν εκεί όταν τα χρειαζόμουν».

Η αγάπη δεν είναι πάντα το δέντρο που σου προσφέρει τον πιο όμορφο καρπό.
Μερικές φορές είναι εκείνο το κλαδί που κρατιέται όρθιο μέσα στην καταιγίδα μόνο και μόνο για να μη νιώσεις μόνος.

Γιατί η αγάπη δεν ρωτά: «Τι έχεις να μου δώσεις;»

Ρωτά: «Πού πονάς;» Και μένει.

Όχι επειδή δεν βλέπει τις πληγές σου. Αλλά επειδή τις βλέπει και πάλι επιλέγει να μη φύγει.