Μεγάλη Τρίτη – Ο Χριστός κατακεραυνώνει γραμματείς κ Φαρισαίους.

  

Είναι η ημέρα που ο Χριστός χρησιμοποιεί τη γλώσσα της αλήθειας με τρόπο «κατακεραυνωτικό», ξεσκεπάζοντας την υποκρισία.

​Το «Ουαί» και η Καταγγελία της Υποκρισίας
​Το κεντρικό σημείο της ημέρας βασίζεται κυρίως στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. 23). Ο Ιησούς απευθύνει τα περίφημα επτά «Ουαί» (αλίμονο), κατηγορώντας τους Φαρισαίους για:

​Τυπολατρία – Έδιναν σημασία στις λεπτομέρειες του νόμου, αλλά αγνοούσαν την ουσία, τη δικαιοσύνη, το έλεος και την πίστη.

​Επιδειξιομανία – Έπρατταν τα πάντα για να θεαθούν από τους ανθρώπους, φορώντας φαρδιά φυλακτήρια και αναζητώντας τις πρωτοκαθεδρίες.

​Εσωτερική ακαθαρσία – Τους παρομοίασε με «τάφους κεκονιαμένους» (ασπρισμένους τάφους), που εξωτερικά φαίνονται ωραίοι, αλλά μέσα είναι γεμάτοι οστά και ακαθαρσία..

​​Ο Φαρισαϊσμός εντός της Εκκλησίας είναι ίσως η πιο τραγική μορφή αυτής της πνευματικής ασθένειας, καθώς χρησιμοποιεί τα ίδια τα «εργαλεία» της σωτηρίας (μυστήρια, προσευχή, νηστεία) για να οικοδομήσει ένα τείχος εγωισμού και ανωτερότητας.
Είναι ο κίνδυνος του «εκκλησιαστικού ανθρώπου» που, ενώ βρίσκεται μέσα στην πηγή της ζωής, παραμένει διψασμένος και στεγνός από αγάπη.

1. Η «Μαγική» Αντίληψη των Μυστηρίων
Ο σύγχρονος εκκλησιαστικός Φαρισαίος τείνει να βλέπει τη χριστιανική ζωή ως μια σειρά από καθήκοντα.

Πιστεύει ότι αν ανάψει ένα κερί, αν νηστέψει το λάδι την Τετάρτη ή αν εξομολογηθεί μια λίστα αμαρτιών χωρίς πραγματική συντριβή, ο Θεός «του χρωστάει».

Μετατρέπει την πίστη σε μια συναλλαγή, όπου η τήρηση των κανόνων λειτουργεί ως νόμισμα για την εξαγορά του Παραδείσου.

2. Ο Έλεγχος της Ζωής των Άλλων.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό του Φαρισαϊσμού μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας είναι η αστυνόμευση της ευσέβειας των άλλων.
Είναι ο άνθρωπος που θα παρατηρήσει με αυστηρότητα πώς ντύθηκε κάποιος στον ναό, αν έκανε σωστά τον σταυρό του ή αν κοινώνησε χωρίς να έχει τηρήσει όλους τους τύπους.
Ο Φαρισαίος νιώθει «φύλακας των πυλών», ξεχνώντας ότι ο ίδιος ο Χριστός έτρωγε με τελώνες και πόρνες. Η προσοχή του στρέφεται στο λάθος του αδελφού και ποτέ στη δική του εσωτερική ακαταστασία.