Αφιέρωμα στη Γιορτή του Πατέρα.

Σήμερα η καρδιά μας στρέφεται με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του πατέρα.

Στον πατέρα που αγωνίζεται καθημερινά.

Στον πατέρα που κουράζεται, αλλά δεν παραπονιέται.

Στον πατέρα που πολλές φορές κρύβει τον πόνο του, για να μη λυπήσει την οικογένειά του.

Στον πατέρα που ίσως δεν μιλά πάντοτε πολύ, αλλά η αγάπη του φαίνεται μέσα από τις πράξεις, τις θυσίες και την παρουσία του.

Πατέρας δεν είναι μόνο εκείνος που δίνει ζωή.

Πατέρας είναι εκείνος που στέκεται δίπλα στο παιδί του με υπομονή, με φροντίδα, με αγωνία και με προσευχή.

Είναι εκείνος που γίνεται στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, οδηγός στα σταυροδρόμια της ζωής, προστασία μέσα στις τρικυμίες και ευλογία μέσα στο σπίτι.

Ο πατέρας είναι τα χέρια που εργάστηκαν για το ψωμί της οικογένειας.

Είναι τα μάτια που ξενύχτησαν από αγωνία.

Είναι η σιωπή που έκρυψε πολλές θυσίες.

Είναι η συμβουλή που κάποτε ίσως δεν καταλάβαμε, αλλά αργότερα τη θυμηθήκαμε με ευγνωμοσύνη.

Είναι το παράδειγμα της ευθύνης, της αντοχής, της αξιοπρέπειας και της αγάπης.

Σήμερα, όμως, μαζί με τους πατέρες που είναι κοντά μας, θυμόμαστε και εκείνους που έχουν φύγει από την παρούσα ζωή και βρίσκονται στον Ουρανό.

Εκείνους που δεν μπορούμε πια να αγκαλιάσουμε.

Εκείνους που δεν μπορούμε να καλέσουμε στο τηλέφωνο.

Εκείνους που δεν ακούμε πια να μας συμβουλεύουν με τη γνώριμη φωνή τους.

Εκείνους που μας λείπουν σε κάθε γιορτή, σε κάθε χαρά, σε κάθε δυσκολία, σε κάθε οικογενειακό τραπέζι.

Κι όμως, δεν έχουν χαθεί.

Ζουν μέσα στη μνήμη μας.

Ζουν μέσα στην καρδιά μας.

Ζουν μέσα σε όσα μας δίδαξαν.

Ζουν μέσα στις ευχές τους, στις κουβέντες τους, στις θυσίες τους, στις στιγμές που περάσαμε μαζί τους.

Ένας πατέρας που αγαπήθηκε αληθινά δεν σβήνει ποτέ από την ψυχή του παιδιού του.

Μπορεί να φύγει από κοντά μας σωματικά, όμως μένει σαν φως στον δρόμο μας.

Μένει σαν δύναμη στις δυσκολίες μας.

Μένει σαν ευχή στις αποφάσεις μας.

Μένει σαν προσευχή κάθε φορά που σηκώνουμε τα μάτια μας στον Θεό.

Σήμερα, λοιπόν, ας πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους πατέρες που έχουμε δίπλα μας.

Ας μην περιμένουμε μόνο μια γιορτή για να τους δείξουμε την αγάπη μας.

Ας τους πούμε έναν καλό λόγο.

Ας τους δώσουμε μια αγκαλιά.

Ας αναγνωρίσουμε τους κόπους τους, ακόμη κι αν δεν ήταν πάντοτε τέλειοι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος.

Η αγάπη όμως, όταν είναι αληθινή, σκεπάζει πολλά και θεραπεύει πολλά.

Και για τους πατέρες που έχουν φύγει στον Ουρανό, ας ανάψουμε ένα κερί.

Ας κάνουμε μια προσευχή.

Ας τους μνημονεύσουμε με αγάπη.

Ας ζητήσουμε από τον Θεό να τους χαρίζει ανάπαυση, ειρήνη και φως αιώνιο.

Γιατί στην Εκκλησία μας η αγάπη δεν τελειώνει στον τάφο.

Η προσευχή ενώνει τη γη με τον Ουρανό.

Και η μνήμη των αγαπημένων μας γίνεται ευχαριστία, δάκρυ, ελπίδα και προσμονή της αιώνιας συνάντησης κοντά στον Χριστό.

Ο Θεός να ευλογεί όλους τους πατέρες που ζουν και αγωνίζονται.

Να τους δίνει υγεία, δύναμη, υπομονή, φωτισμό και χαρά.

Να τους στηρίζει στους κόπους τους και να τους γεμίζει με αγάπη.

Και όλους τους πατέρες που έχουν αναχωρήσει από αυτή τη ζωή, ο Κύριος να τους αναπαύει εν χώρα ζώντων, εν σκηναίς δικαίων, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Χρόνια πολλά σε όλους τους πατέρες της γης.

Αιωνία η μνήμη σε όλους τους πατέρες του Ουρανού.

Με αγάπη, σεβασμό και βαθιά ευγνωμοσύνη.