Οἱ Ἅγιοι Τρόφιμος, Σαββάτιος καὶ Δορυμέδων

 

Μαρτύρησαν ἐπὶ βασιλέως Πρόβου καὶ διοικητοῦ Ἀντιοχείας Ἠλιοδώρου (278 μ.Χ.).

Ὅταν λοιπὸν ὁ Τρόφιμος μὲ τὸν Σαββάτιο βρέθηκαν στὴν Ἀντιόχεια καὶ εἶδαν τὰ πολυποίκιλα ἁμαρτωλὰ ὄργια ποὺ γίνονταν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀπόλλωνα, δὲ συγκρατήθηκαν καὶ ἀποδοκίμασαν δημόσια τὴν ἁμαρτωλὴ αὐτὴ παραφροσύνη.

Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν καὶ ὁδηγήθηκαν στὸ δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πὼς εἶναι χριστιανοί. Τότε ὁ ἡγεμόνας Ἠλιόδωρος διέταξε καὶ τοὺς μαστίγωσαν ἀνελέητα. 

Τόσο, ποὺ οἱ σάρκες τους κόβονταν κομμάτια. Ἐκεῖ ὁ Σαββάτιος ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή.

Ὁ δὲ Τρόφιμος ὁδηγήθηκε σὲ ἄλλο σκληρότερο ἡγεμόνα, τὸν Διονύσιο Περώννιο. Αὐτός, ἀφοῦ τὸν ἔγδαρε μὲ σιδερένια νύχια, μισοπεθαμένο τὸν ἔριξε στὴν φυλακή. 

Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε κάποιος, βουλευτής, ὁ Δορυμέδων, ποὺ εἶδε τὸ μαρτύριό του καὶ στερεώθηκε στὴν πίστη τοῦ Χρίστου. Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἡγεμόνας, βασάνισε σκληρὰ τὸν Δορυμέδοντα. 

Ἔπειτα, ἔριξε καὶ τοὺς δυὸ τροφὴ στὰ θηρία, μέσα στὸ ἀμφιθέατρο. 

Ἀλλὰ ἡ πεινασμένη ἀρκούδα καὶ ἡ αἱμοβόρα λεοπάρδαλη στάθηκαν στὰ πόδια τους σὰν ἥμερα ἀρνιά. Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ἀγριεμένο λιοντάρι ποὺ ἐλευθέρωσαν ἀργότερα.

Καληνύχτα!

  

Όταν νυχτώνει ψάχνω...
Δεν ξέρω τι ψάχνω...
Μπορεί να ψάχνω την ζωή μου...

Σεβ. Ναυπάκτου Ιερόθεος: Η προσωκρατική φιλοσοφία και η δυτική σκέψη

 

 

του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

---

Ὅταν γίνεται λόγος γιά προσωκρατική φιλοσοφία ἐννοεῖται ἡ περίοδος πού ἐκτείνεται ἀπό τόν 6ο αἰῶνα π.Χ. μέχρι τήν ἐμφάνιση τοῦ Σωκράτη στά μέσα καί τέλη τοῦ 5ου αἰῶνα π.Χ. Πρόκειται γιά μιά βραδεία σταδιακή ἐξέλιξη ἀπό τήν μυθική ἀντίληψη στήν ὀρθολογιστική σκέψη.

1. Ἡ σημασία τῆς προσωκρατικῆς φιλοσοφίας

Πρίν τόν 6ο αἰῶνα ἐπικρατοῦσε ἡ μυθολογία, ἀπό τόν 6ο ἕως τέλη τοῦ 5ου αἰῶνος ἐπικρατεῖ ἡ προσωκρατική φιλοσοφία, ἀπό τήν ὁποία δίνεται προτεραιότητα στήν φύση καί τόν λόγο, κατά τόν 5ο αἰῶνα, μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ Σωκράτη, δόθηκε προτεραιότητα στόν ἄνθρωπο, δηλαδή στράφηκε τό ἐνδιαφέρον ἀπό τήν φύση στήν ἠθική φιλοσοφία, ὁπότε ἀρχίζει ἡ λεγομένη Ἀττική φιλοσοφία μέ τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα καί τόν Ἀριστοτέλη. 

Τό σημαντικό εἶναι ὅτι ὅλοι σχεδόν οἱ προσωκρατικοί φιλόσοφοι εἶναι Ἴωνες καί ἡ προσωκρατική φιλοσοφία ἀναπτύσσεται στά παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τήν Κάτω Ἰταλία, καί μόνον κατά τό τέλος τοῦ 5ου αἰῶνος καί τόν 4ο αἰῶνα π.Χ. κέντρο τῆς φιλοσοφικῆς σκέψης γίνεται ἡ Ἀθήνα.

Οἱ προσωκρατικοί φιλόσοφοι εἶναι «οἱ τό πρῶτον φιλοσοφήσαντες διά τό θαυμάζειν (ἀπορεῖν)». Ἀσχολήθηκαν μέ τήν κοσμολογία, τήν ἀρχή τῶν ὄντων, ἀλλά ἔθεσαν καί ἠθικά καί ὀντολογικά προβλήματα, ὅταν μιλοῦσαν μερικοί ἀπό αὐτούς γιά τό ὄν.

Ὁ Πλάτων, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Πλούταρχος διέσωσαν ἀποσπάσματα ἀπό τούς προσωκρατικούς. Οἱ πληροφορίες πού μᾶς δίνει ὁ Πλάτων γι’ αὐτούς εἶναι μονόπλευρες, ὁ Ἀριστοτέλης ἔκανε συστηματική ἀνάλυση τῶν παλαιοτέρων ἀπό αὐτόν φιλοσοφικῶν θεωριῶν, ἀναφέρονται στούς φιλοσόφους αὐτούς, τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ μεταγενέστεροι, ὅπως ὁ Θεόφραστος.

Ὁ Ἀριστοτέλης θεώρησε ὅτι ὁ ἀνθρωπισμός τοῦ Σωκράτη ὑπῆρξε τομή στήν ἱστορία τῆς φιλοσοφίας, χωρίς νά χαρακτηρίση τούς προηγούμενους ὡς προσωκρατικούς, πού ἔγινε ἀργότερα. Θεώρησε ὅτι οἱ φιλόσοφοι πρίν τόν Σωκράτη ἀσχολήθηκαν περισσότερο μέ τήν φυσική φιλοσοφία καί τήν κοσμολογία, παρά μέ τήν ἠθική, ὅτι αὐτοί ἀποκάλυψαν τίς ὑλικές ἀρχές καί τά κινητικά αἴτια τῶν φυσικῶν φαινομένων, ὅμως δέν μπόρεσαν νά συλλάβουν τά δομικά στοιχεῖα τῶν πραγμάτων, τίς ἀξίες καί τούς σκοπούς τους.

Γνωρίζουμε ὅτι διασώθηκαν μόνον ἀποσπάσματα ἀπό τά κείμενα τῶν προσωκρατικῶν, ἔτσι ὅσα γνωρίζουμε γι’ αὐτούς εἶναι ἀπό ἔμμεσες μαρτυρίες καί κριτικές μεταγενεστέρων συγγραφέων. Γιά παράδειγμα, ἀπό τόν Παρμενίδη σώθηκε τό ποίημα «περί φύσεως» μέ 163 ἑξάμετρους στίχους, ἐνῶ ἀπό τόν Ἡράκλειτο σώζονται στούς μεταγενέστερους 139 συνοπτικά ἀποσπάσματα. Οἱ σύγχρονες ἔρευνες καί μελέτες ἔδωσαν τήν δυνατότητα νά ἀξιοποιηθῆ ἀκόμη καλύτερα τό φιλοσοφικό τους ἔργο.

Οἱ προσωκρατικοί ἀντέταξαν τόν ὀρθό λόγο καί τήν ἴδια τήν φύση στίς μυθικές παραδόσεις πού ἐπικρατοῦσαν πρίν ἀπό αὐτούς. Ἐπικεντρώθηκαν στήν ἑρμηνεία τοῦ κόσμου, δίνοντας τόν προσδιορισμό τῆς ἀρχῆς καί τῆς δομῆς του. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι πολλά ἀπό τά ἔργα τους φέρουν τόν τίτλο «περί φύσεως». Ἐνῶ πρίν ἀπό αὐτούς ἐπικρατοῦσε ὁ μυθολογικός χαρακτήρας, οἱ προσωκρατικοί ἐπεχείρησαν νά ἐξηγήσουν τήν δημιουργία καί τήν ὑφή τοῦ κόσμου, βασιζόμενοι στήν παρατήρηση καί στίς δυνάμεις τοῦ νοῦ καί τοῦ λόγου.

Οι γυναίκες με τα μαύρα

  

Όταν μπαίνει η φωτεινή άνοιξη αλλά και το μελαγχολικό φθινόπωρο μ’ αρέσει να περπατάω στους δρόμους του χωριού. 

Τα ήσυχα απογεύματα όταν ο ήλιος κουρασμένος πια σε χαϊδεύει σαν φίλος στους ώμους κι ο αέρας κοιμάται στα κλαδιά των δέντρων τα σπίτια κι οι δρόμοι μοιάζουν σαν σκηνικό μιας ταινίας που γυρίζεται, είναι σε εξέλιξη, απλά ο σκηνοθέτης κι οι ηθοποιοί κάνουν το διάλειμμά τους πριν ξεκινήσουν το γύρισμα της επόμενης σκηνής.

Οι γάτες στις αυλές, καθώς περνάς δεν ταράζονται, συνεχίζουν το χουζούρι τους, γλείφονται ή χασμουριούνται, ένα σκυλί μπορεί να σε πάρει από πίσω ή να σε γαυγίσει μέσα από τα κάγκελα του κήπου τρομάζοντάς σε και διακόπτοντας τη σκέψη ή την ονειροπόλησή σου.
Τα καλοκαίρια όμως είναι αλλιώς… Όταν πέφτει ο ήλιος γεμίζουν οι αυλές… Φωνές, κουβέντες και γέλια… Παιδιά στους δρόμους και στις πλατείες παίζουν το παιχνίδι της νιόβγαλτης ζωής…

Εμένα όμως τα μάτια κι η καρδιά μου σταματά σε κάτι ήσυχα σοκάκια, σε σπίτια χαμηλά και σε κάτι μικρές αυλές που σε κάσες βαμμένες με κόκκινη λαδομπογιά μυρίζει η αρμπαρόριζα και καίνε μικρές φωτιές από τα κόκκινα γεράνια…
Στα χαμηλά πεζούλια ή σε πλαστικές καρέκλες έξω στο δρόμο βγαίνουν σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή οι γυναίκες με τα μαύρα… Κουβαλούν και κραυγάζουν με τις μαύρες παντιέρες των ρούχων τους την απώλειά τους, το πένθος τους… Τι κι αν έχουν περάσει χρόνια και χρόνια αυτές πιστές σε έναν αρχαίο κώδικα συμπεριφοράς θα τα φορούν μέχρι να φύγουν από τον κόσμο…

Κάθονται η μια δίπλα στην άλλη και μιλούν σιγά… Ίσως να λένε για τα περασμένα… Κάποτε ήταν κι αυτές δροσερές κοπέλες, μπορεί να ερωτεύτηκαν… μετά γινήκανε γυναίκες, παντρεύτηκαν, τις περισσότερες φορές όχι αυτόν που αγάπησαν, κάνανε σπιτικό, παιδιά, δούλεψαν στα χωράφια, μπορεί να χόρεψαν σε πανηγύρια και σε γάμους, να παιδεύτηκαν και να υπηρέτησαν δεσποτικές πεθερές και αυταρχικούς συζύγους… Ποιος ξέρει…
Τώρα όταν αναφέρονται σ’ αυτές λένε «οι γριές»… Σαν να μιλούν για ληγμένα προϊόντα…

Όταν περάσεις από μπροστά τους και τις καλησπερίσεις, πριν προλάβεις να απομακρυνθείς θα ακούσεις τον ψίθυρο «ποια είναι αυτή;» και μετά πολλές λέξεις η μια κοντά στην άλλη, σαν τιτίβισμα πουλιών, θα δώσουν τις διαφωτιστικές πληροφορίες. Αν κάποια από αυτές είναι γνωστή σου ή συγγενής, δεν γλυτώνεις την ολιγόλεπτη στάση…

ΟΟΣΑ: Οι μισοί μαθητές μας είναι νοητικά ανήμποροι – To «Idiocracy» είναι εδώ!

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Να λοιπόν που το γένος το οποίο φωταγώγησε την οικουμένη με το φέγγος των γραμμάτων και των επιστημών, έφτασε σήμερα να βουλιάζει στο σκότος του λειτουργικού αναλφαβητισμού. 

Δηλαδή της ανικανότητας για βασικές δεξιότητες ανάγνωσης, γραφής και κατανόησης κειμένου. Νοητική αφασία. Με μία λέξη; Αποβλάκωση!

Σύμφωνα με τα συνταρακτικά στοιχεία του ΟΟΣΑ (που προκύπτουν από τον διαγωνισμό PISA 2025),  οι μισοί Έλληνες μαθητές αδυνατούν να αναπτύξουν έστω τη βασική ικανότητα λειτουργικού εγγραμματισμού. Το 49,5% στα Μαθηματικά, το 43,8% στην Κατανόηση Κειμένου και το 40,9% στις Φυσικές Επιστήμες βρίσκονται κάτω από το όριο ασφαλείας.

Σε σχέση με τα δεδομένα του 2022, η ελληνική μαθητική κοινότητα σήμερα σημειώνει πτώση 16 ολόκληρων μονάδων στην ανάγνωση, 7 μονάδων στις Φυσικές Επιστήμες και 6 μονάδων στα Μαθηματικά. Αν δούμε το φαινόμενο σε εύρος δεκαετίας (2015-2025), η Ελλάδα βουλιάζει στον αναλφαβητισμό με τριπλάσια ταχύτητα από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ!

Βασικές αιτίες αυτής της κυριολεκτικής συμφοράς; Ένα πανάθλιο εκπαιδευτικό σύστημα που βασίζεται στη λογική της παπαγαλίας. Η απαξίωση της κλασσικής λογοτεχνίας και του ελληνικού πνεύματος στα σχολεία, δηλαδή η αποξένωση των παιδιών από την πολιτιστική κληρονομιά τους. Η νοσηρή εξάρτηση από τα social media. 

Η αποβλάκωση στις οθόνες των τάμπλετ και του Netflix. Η υποχώρηση της γλωσσικής βάσης και η υπονόμευση του λεξιλογίου από τη woke κουλτούρα. Το εκπαιδευτικό προβάδισμα της σάρκας (και των άπειρων θελημάτων της) έναντι του πνεύματος (και της φυσικής τροφής του).

Η διάρρηξη της σχέσης μαθητή – δασκάλου και η καταφρόνηση του λειτουργήματος της διδασκαλίας. Η τυποποίηση της παιδείας και η υπερβολική εξάρτηση από τα φροντιστήρια. Η ανυπαρξία εξατομικευμένης στήριξης στον κάθε μαθητή και τον μοναδικό χαρακτήρα του. Η αποθέωση των αυτοματισμών και η κουλτούρα «εύκολης λύσης». Τα μολυσμένα πρότυπα της «αρπαχτής», του πανσεξουαλισμού, της βίας και της επιβολής στον πλησίον. Ο θεσμικός ευτελισμός της έννοιας «αριστεία».

Και πάμε στα ακόμη βαθύτερα αίτια της μαζικής αποχαύνωσης. Είναι η καταστροφή της (πραγματικής) οικογένειας ως ιερού θεσμού και ως βάσης για την ορθή διαμόρφωση της σκέψης. Είναι η εμμονή πολλών γονέων για το αδειανό περιτύλιγμα ενός πτυχίου και όχι για το πραγματικό περιεχόμενο μόρφωσης που το συνοδεύει. 

Είναι η συστημική (και συστηματική) δολιοφθορά στην Ορθόδοξη πίστη που έχει ως αποτέλεσμα τον εκμηδενισμό των αξιών, την εξάλειψη των κινήτρων, το αδιέξοδο της ματαιότητας, την απροθυμία για ιεράρχηση στόχων. Και είναι ο υπέρμετρος κορεσμός από πληροφορίες στην εξωσχολική ζωή, που δεν αφήνει χώρο και φαιά ουσία στην ύλη της μάθησης.

  

 

Κάποτε, ένας άνθρωπος γεμάτος αγωνία, πήγε σε έναν γέροντα και του είπε:
Γέροντα, άλλοτε φοβάμαι για το αύριο, άλλοτε χαίρομαι, για όσα έχω. Μα μέσα μου, δεν βρίσκω ειρήνη. Τι να κάνω για να μην παρασύρομαι, ούτε από τις λύπες ούτε από τις χαρές;
Ο γέροντας τον κοίταξε με αγάπη και του είπε:
Να θυμάσαι πάντοτε ένα πράγμα: ο Θεός είναι μαζί σου.
Ο άνθρωπος απόρησε.
Μόνο αυτό;
Και ο γέροντας απάντησε:
Ναι. Όταν έρχεται η θλίψη, να θυμάσαι πως δεν είσαι μόνος. Όταν έρχεται η δοκιμασία, να θυμάσαι, πως ο Θεός γνωρίζει τον δρόμο σου.
Κι όταν έρχεται η χαρά, να μην ξεχνάς, Εκείνον που σου την χάρισε. Τότε η λύπη, δεν θα γίνεται απελπισία, και η χαρά δεν θα γίνεται υπερηφάνεια.
Ο άνθρωπος έφυγε κρατώντας βαθιά μέσα του αυτά τα λόγια.
Και με τον καιρό κατάλαβε, πως η ζωή αλλάζει συνεχώς. Άλλοτε έχει ήλιο, και άλλοτε σύννεφα. Άλλοτε γελάμε, και άλλοτε δακρύζουμε. Άλλοτε ανοίγουν οι δρόμοι, και άλλοτε κλείνουν.

Η δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα.

  

Η φράση του Αποστόλου Παύλου. Η δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα, είναι μία από τις φράσεις εκείνες της Αγίας Γραφής που, αν αποκοπούν από το συνολικό τους νόημα, μπορούν εύκολα να παρεξηγηθούν. Στη σημερινή γλώσσα, όταν ακούμε τη λέξη φόβος, ο νους μας πηγαίνει στον τρόμο, στην ανασφάλεια, στην απειλή, στην εξουσία του ενός επάνω στον άλλον.

Όμως αυτό, δεν είναι το νόημα, του Αποστόλου. Ο Παύλος δεν καλεί τη γυναίκα να τρέμει τον άνδρα της. Δεν της ζητά να χάσει την ελευθερία, την προσωπικότητα ή την αξιοπρέπειά της. Δεν της ζητά να σωπαίνει μπροστά στην αδικία. Δεν της ζητά να ανέχεται σκληρότητα, προσβολές, εξευτελισμό ή βία. Δεν θεμελιώνει έναν γάμο φόβου.

Μιλά για κάτι εντελώς διαφορετικό. Μιλά για σεβασμό. Για τιμή. Για εκτίμηση. Για εκείνη τη βαθιά και λεπτή στάση της ψυχής που βλέπει τον άλλο όχι ως αντίπαλο, όχι ως ιδιοκτησία, όχι ως κατώτερο ή ανώτερο, αλλά ως πρόσωπο ιερό, μοναδικό και πολύτιμο.

Και μάλιστα, αν προσέξει κανείς ολόκληρο το αποστολικό ανάγνωσμα, θα δει ότι πριν ζητήσει από τη γυναίκα να τιμά τον άνδρα της, ζητά από τον άνδρα κάτι εξαιρετικά δύσκολο και υψηλό: Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς. Δηλαδή ο άνδρας καλείται να αγαπά τη γυναίκα του όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία.

Και πώς αγάπησε ο Χριστός; Με θυσία. Με συγχώρηση. Με υπομονή. Με έλεος. Με σταυρό. Με προσφορά του ίδιου Του του εαυτού. Αυτό είναι το μέτρο του χριστιανικού γάμου. Όχι ποιος θα επιβληθεί στον άλλο. Όχι ποιος θα έχει  τελευταίο λόγο. Όχι ποιος θα νικήσει στον καβγά. Όχι ποιος θα αποδείξει ότι έχει δίκιο. Αλλά ποιος θα αγαπήσει περισσότερο.

Ποιος θα συγχωρήσει πρώτος. Ποιος θα κάνει χώρο στην καρδιά του για τον άλλον. Ποιος θα μάθει να λέει συγγνώμη. Ποιος θα μείνει δίπλα στον άλλο στις δύσκολες ώρες. Ποιος θα γίνει παρηγοριά όταν η ψυχή του άλλου κουραστεί.

Ο γάμος, λοιπόν, δεν είναι σχέση εξουσίας. Είναι σχέση προσφοράς. Δεν είναι αγώνας επικράτησης. Είναι σχολείο αγάπης. Δεν είναι τόπος όπου ένας διατάζει και ο άλλος φοβάται.

Είναι τόπος όπου δύο άνθρωποι μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τον άλλο, να συγχωρούν ο ένας τον άλλο και να σηκώνουν ο ένας τον σταυρό του άλλου.

Ο σεβασμός της γυναίκας προς τον άνδρα δεν είναι δουλεία. Και η αγάπη του άνδρα προς τη γυναίκα δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι ευθύνη. Είναι θυσία. Είναι διακονία. Είναι εκείνη η στάση που λέει: Δεν είσαι μόνος σου. Είμαι εδώ. Θα σε ακούσω. Θα σε σεβαστώ. Θα σε προστατεύσω χωρίς να σε φυλακίσω. Θα σε αγαπήσω χωρίς να σε εξουσιάσω.

Και από την άλλη, ο σεβασμός της γυναίκας δεν σημαίνει ότι εκείνη δεν έχει γνώμη. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαφωνήσει. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει φωνή.

Σημαίνει ότι ακόμη και μέσα στη διαφωνία διατηρεί την τιμή προς το πρόσωπο του συζύγου της. Το ίδιο ακριβώς οφείλει να κάνει και ο άνδρας. Να μην ταπεινώνει. Να μην ειρωνεύεται. Να μην προσβάλλει. Να μην θεωρεί δεδομένη τη γυναίκα που έχει δίπλα του.

Γιατί πολλές φορές ο γάμος δεν πληγώνεται από μεγάλα γεγονότα. Πληγώνεται από μικρές καθημερινές ασέβειες. Από έναν σκληρό λόγο. Από μια ειρωνεία. Από ένα βλέμμα περιφρόνησης. Από την αδιαφορία. Από το δεν σε ακούω. Από το δεν με νοιάζει πώς αισθάνεσαι.

Και αντίστροφα, ο γάμος θεραπεύεται με μικρές καθημερινές πράξεις αγάπης. Με ένα ευχαριστώ. Με ένα συγγνώμη. Με ένα άγγιγμα. Με ένα τηλεφώνημα. Με ένα πιάτο φαγητό που προσφέρεται με αγάπη. Με λίγα λεπτά αληθινής ακρόασης. Με μια προσευχή κρυφή για τον άνθρωπό μας.

Αυτός είναι ο πραγματικός φόβος για τον οποίο μιλά η Εκκλησία. Όχι ο φόβος που διώχνει. Ο σεβασμός που ενώνει. Όχι ο φόβος που μικραίνει. Η τιμή που ανυψώνει. Όχι ο φόβος που φυλακίζει. Η αγάπη που ελευθερώνει.

Και εδώ βρίσκεται ένα πολύ σπουδαίο σημείο: Ο άνδρας δεν μπορεί να απαιτεί σεβασμό και ταυτόχρονα να μην αγαπά. Και η γυναίκα δεν μπορεί να απαιτεί αγάπη και ταυτόχρονα να μην σέβεται. Η χριστιανική ζωή δεν είναι μονομερής απαίτηση. Είναι αμοιβαιότητα. Είναι προσφορά. Είναι ο ένας να γίνεται δώρο για τον άλλον.

Και όταν δύο άνθρωποι το καταλάβουν αυτό, τότε αλλάζει ολόκληρη η σχέση τους. Τότε ο άνδρας δεν ρωτά: Τι δικαιούμαι από τη γυναίκα μου; Αλλά: Πώς μπορώ σήμερα να την αγαπήσω καλύτερα;

Και η γυναίκα δεν ρωτά: Τι μου οφείλει ο άνδρας μου; Αλλά: Πώς μπορώ σήμερα να τον στηρίξω και να τον τιμήσω;

Ὁ Ὅσιος Εὐμένιος ὁ Θαυματουργός Ἐπίσκοπος Γορτύνης

 

 

Ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία ὁ Εὐμένιος ὑπέβαλλε τὸν ἑαυτό του σὲ πολλὲς σκληραγωγίες καὶ ἀσκήσεις. Ἡ ἐγκράτεια ἦταν ἐκείνη ποὺ τὸν διέκρινε περισσότερο. 

Διότι στὸ μυαλό του, εἶχε πάντα τὴν συμβουλὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, «πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται». 

Καθένας, δηλαδή, ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται σὲ ὅλα, ἀκόμα καὶ στὴν τροφὴ καὶ στὸ ποτό, προκειμένου νὰ πετύχει τὸν πνευματικό του σκοπό. 

Καὶ ὁ Εὐμένιος, ἀκολουθώντας τὰ λόγια τοῦ θεόπνευστου Ἀποστόλου, πέτυχε.

Ἀξιώθηκε νὰ ἱερωθεῖ καὶ νὰ γίνει Ἐπίσκοπος Γορτύνης στὴν Κρήτη. Ἀπὸ τὴ νέα του θέση, ἡ ἀρετή του ἔλαμψε ἀκόμα περισσότερο καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὴν χάρη καὶ τὴν δύναμη νὰ θαυματουργεῖ. 

Καὶ ὅπως ἀναφέρει ἡ παράδοση, μιὰ φορὰ μὲ ἀναμμένες λαμπάδες κατέκαυσε ἕναν δράκοντα, ποὺ ὅρμησε ἐναντίον του.

Ἔπειτα ὁ Εὐμένιος πῆγε στὴν Ρώμη, ὅπου μὲ τὴ θεία του διδασκαλία καὶ μὲ θαύματα στερέωσε τοὺς πιστούς. 

Ποθώντας, ὅμως, περισσότερη σκληραγωγία καὶ ἄσκηση, πῆγε στὴ Θηβαΐδα τῆς Ἄνω Αἰγύπτου, κοντὰ στοὺς μεγάλους ἀσκητές.

Ο μύστηπολος του Άθω γέροντας Βασίλειος

 

Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος

---

Ὁ  κατ᾽εἰκόνα  Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος ἐτιμήθη διά «πνεύματος ζωῆς» καί ποικίλων χαρισμάτων, μέ μοναδικόν στόχον  νά καταλήξῃ εἰς τό καθ᾽ ὁμοίωσιν  καί νά καταστῇ θεός κατά χάριν.

Μεταξύ τῶν πολλῶν ταλάντων, διά τῶν ὁποίων ἐπροικίσθη ὁ συγκείμενος ἐκ τοῦ φθειρομένου πηλοῦ καί τῆς ἀθανάτου ψυχῆς ἄνθρωπος, εἶναι καί ὁ χρόνος, ἐν τῷ ὁποίῳ ἱερουργεῖται ἐν γῇ «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον»: ἡ σωτηρία ἐκ τῆς παρακοῆς τῶν πρωτοπλάστων διά τῆς Χάριτος τοῦ Ἀχρόνου Κυρίου.

Καί βεβαίως ὁ Θεός ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ χρόνους καί καιρούς καί τάς ὁροθεσίας πάντων τῶν δημιουργημάτων τῆς ἑπταημέρου  θεϊκῆς προστακτικῆς Του κοσμογονίας, διά δύο λέξεων «Γενηθήτω» καί «Ποιήσωμεν».

Ἐν αὐταῖς συμποσοῦται τό μυστήριον τοῦ ἀνθρώπου, καί μάλιστα τοῦ Ὀρθοδόξου, ὅστις ἐκλήθη καί καλεῖται νά ἱερουργῇ καί νά διακονῇ ἐν χρόνῳ τόν Ἄχρονον Δημιουργόν, γνωρίζων καλῶς τό τοῦ ἀρχαίου φιλοσόφου τῆς Ἰωνίας,  ὅτι «τά πάντα ρεῖ καί οὐδέν διαμένει».

Νά ἱερουργῇ, δηλαδή, τήν θείαν προσταγήν «Γενηθήτω» καί «Ποιήσωμεν», ξενοδοχούμενος ἀχρόνως ἐν χρόνῳ, πλησίον τοῦ Ἀχρόνου, γεννῶν, ποιῶν καί διδάσκων.

Τήν φράσιν ταύτην τοῦ Ἡρακλείτου ἑρμηνεύει ἀχρόνως ἐν τῷ ἐν χρόνῳ «κυκνείῳ ἄσματί» του, τῇ τύποις ἐκδοθείσῃ μελέτῃ του: «Ἡράκλειτος. Κλέος ἀέναον θνητῶν», μέ ἀναφοράς καί εἰς τά «Ἀποτυπώματα», καί ἐν πολλαῖς ἀνεκδότοις ὁμιλίαις του, περί τοῦ μυστηρίου τοῦ Ἁγίου  Ὄρους,  ὁ «ἔνθεος νοῦς», ὁ Λειτουργός τοῦ Κυρίου καί τῆς Παναγίας Μητρός Του, καί πάντων τῶν Ἁγίων, Γέροντας Βασίλειος, τοῦ ὁποίου σήμερον, 4/17 Σεπτεμβρίου, ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῆς μετανοίας του, τῷ ἐνδόξῳ καί κλεινῷ σεβάσματι τῶν Ἰβήρων, τελοῦνται τά ἐτήσια ἱερά μνημόσυνα, ὑπό τήν στοργικήν σκέπην καί κραταιάν προστασίαν τῆς Κυρίας τοῦ  Ἄθω, τῆς Παναγίας τῆς Πορταϊτίσσης.

Καί βεβαίως διά τόν «ἀπελθόντα ἐν χαρᾷ πρός τόν ποθεινόν Νυμφίον» «ἀσκητικοῖς ἀγῶσι συμμίξαντα ἄθλους» ἐμπύρου διδαχῆς ἐν σταδίοις Βασίλειον τόν Γέροντα, ἐγράφησαν, γράφονται καί θά γραφοῦν πολλά  περί τῆς ἁγνῆς βιοτῆς καί πολιτείας καί προσφορᾶς καί μαρτυρίας του:  τῆς διαβάσεως, τῆς ἀσκήσεως καί τῆς καλῆς ἀθλήσεώς του ρωμαλέως ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ὡς ὁ ἴδιος ἐμπειρικά ἐν ἀλληγορίαις μαρτυρεῖ εἰς τά «Ἀποτυπώματά» του. 

Σήμερον, ὁ ἐπιμνημόσυνος εὐγνώμων, πενιχρός καί ἀτελής ἐν τῇ οὐσίᾳ λόγος, ἐπικεντροῦται εἰς τό νά ὑπογραμμίσῃ,  ὅτι ὁ Γέροντας ὑπῆρξεν οὐχί μόνον ὁ ἀσκήσει λαμπρύνας τήν ἱεράν διπλοΐδα, ὅστις «ἐμάκρυνε φυγαδεύων», ἀλλά ὁ ἔμπυρος ὑμνητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους, περί τοῦ ὁποίου καί τῆς μαρτυρίας καί τῆς ἀξίας του ὡμίλησεν ἐν πάσαις σχεδόν ταῖς ὁμιλίαις του, ἐν σμικρῷ περιγράψας μέ τόν ἰδικόν του μεταδοτικόν τρόπον τήν ὑπερχιλιετῆ πορείαν του, «πνεύσας ὀσμήν μύρων»: ἐμπειρικά καί νοσταλγικά τοῦ παρελθόντος του, ἀξιοκρατικά τοῦ παρόντος καί ἱερά προφητικά τοῦ μέλλοντός του, χαρακτηρίσας  τό Ὄρος τό  Ἅγιον «Χάρισμα ζωῆς Θεοῦ» καί «Ἄταφον Νεκρόν», ἐν τῷ ὁποίῳ Ὄρει «ὁ χρόνος σταματᾷ» καί οἱ ἀναπαυόμενοι νεκροί πατέρες καί οἱ συνεχίζοντες διά τοῦ «πνεύματος ζωῆς» καί τοῦ φθαρτοῦ σαρκίου, θεανθρωπίνως δηλαδή, τό «μυστήριον τῆς ἀφάτου φιλανθρωπίας» τοῦ Κυρίου,  εὐφημοῦντες ἀκοιμήτως καί ἀνενδότως, «εὐτελέσιν, ἀρρυπώτοις ὅμως,  χείλεσι» καί «ψυχαῖς καθαραῖς» διά «φοβερῶν πνευματικῶν ἀσμάτων» τήν τόν Ἄχρονον ἀεί Ὄντα Σωτῆρα καί Λυτρωτήν κυήσασαν «ἀνωτέραν τῆς κτίσεως καί τιμιωτέραν ὑπάρχουσαν τῶν Χερουβίμ καί πάντων τῶν Ἁγίων, τόν Θρόνον τοῦ Βασιλέως τόν ἀσάλευτον», τήν Κυρίαν Θεοτόκον, ἐν ποικίλαις σημασιολογικαῖς ἑκάστῃ θαυματουργικαῖς Εἰκόσιν:  Ἄξιόν Ἐστιν, Πορταΐτισσα, Κουκουζέλισσα, Βηματάρισσα, Ἐσφαγμένη, Φοβερά Προστασία, Γερόντισσα, τοῦ Ἀκαθίστου, Ὁδηγήτρια κ.ο.κ. 

Σοφία. Πίστη. Ελπίδα. Αγάπη.

  

Μια μέρα γεμάτη Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη
Υπάρχουν πρωινά που η ψυχή ξυπνά πριν από το σώμα
και ψιθυρίζει όσα δεν κατάφερε να πει χθες.
Κάποιες πληγές μένουν σιωπηλές.
Κάποιες προσευχές ανεβαίνουν στον ουρανό χωρίς λέξεις.
Κι υπάρχουν όνειρα που τα κρατάμε κρυφά,
γιατί φοβόμαστε μήπως τα αγγίξει η απογοήτευση. Μα ο Θεός γνωρίζει.

Γνωρίζει εκείνο το δάκρυ που σκούπισες κρυφά.
Την αγωνία που έκρυψες πίσω από ένα χαμόγελο.
Την πόρτα που έκλεισε και ακόμη κοιτάς.
Την προσευχή που επαναλαμβάνεις μέσα σου, περιμένοντας μια απάντηση.
Και ίσως γι’ αυτό σήμερα η Εκκλησία μάς χαρίζει τέσσερις λέξεις τόσο μικρές και τόσο μεγάλες:

Στην μνήμη της Αγίας Σοφίας και των θυγατέρων αυτής.

  

Σήμερα εορτάζει μια μητέρα με τα παιδιά της....

Η Αγία Σοφία και οι τρεις θυγατέρες της
η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη!
Πόσο διαφέρει το φρόνημα αυτής της μητέρας
με το φρόνημα μια σημερινής μητέρας....
Σήμερα μια τέτοια μητέρα θα θεωρείτο
φανατική, οπισθοδρομική...
Που ακούστηκε μια μάνα
να ενθαρρύνει τα παιδιά της
να αγωνίζονται πνευματικά άχρι μαρτυρίου....
Εάν λ.χ τυχόν κάποιο παιδί πάει
σε περίοδο νηστείας σε κάποιο πάρτι σε σπίτι
και φανεί ότι τρώει ότι άλλο εκτός από αρτύσιμα
φαντάζεσαι τι ‘’καλόβουλο’’ πηγαδάκι
θα δημιουργηθεί
από κάποιες μοντέρνες μητέρες....
‘’μα παιδάκι είναι....είναι στην ανάπτυξη...σιγά
δεν είναι κι αμαρτία λίγο τυράκι....’’
Εάν για μια χούφτα φαγητό κάνουμε έτσι
μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται
με την αρετή της υπομονής,της συχώρεσης,
της προσευχής,της αγάπης κ.ο.κ)...
Ασφαλώς και δεν λέμε
ότι οι γονείς σήμερα δεν αγαπούν τα παιδιά τους
αλλά να που πολλές φορές
η αγάπη μας έχει ταυτιστεί
με την απομάκρυνση
κάθε δυσκολίας από τον δρόμο τους.
Αξίζει να αναρωτηθούμε...

Η Αγία Ευφημία και η συσχέτιση της με την Δ' Οικουμενική Σύνοδο

 

Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος Θεολόγος - Καθηγητής

---

Οι γυναίκες συναποτελούν με τους άνδρες τον αγιασμένο λαό του Θεού και δεν υστερούν σε αξία και αγιότητα από εκείνους. Μια πλειάδα Αγίων γυναικών στολίζει το αγιολογικό στερέωμα της Εκκλησίας μας, στην αρετή, την αγιότητα και την προσφορά. 

Μια από αυτές είναι και η Αγία Μάρτυς Ευφημία της οποίας το όνομά συνδέεται με το περίφημο θαύμα του Τόμου κατά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, γεγονός που θεωρήθηκε θεϊκή επιβεβαίωση της ορθόδοξης πίστης.

Ο βίος της Αγίας Ευφημίας

Η Αγία Ευφημία γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ.

Οι γονείς της, ο Φιλόφρων και η Θεοδοσιανή, ήταν εύποροι και ευγενείς χριστιανοί, οι οποίοι ανέθρεψαν την κόρη τους με βαθιά πίστη στον Χριστό.

Κατά την εποχή των διωγμών των χριστιανομάχων αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, ο ανθύπατος της περιοχής Πρίσκος εξέδωσε διαταγή να προσέλθουν όλοι οι πολίτες και να θυσιάσουν στον θεό Άρη.

Σαράντα εννέα χριστιανοί αρνήθηκαν να υπακούσουν και συνελήφθησαν. Ανάμεσά τους βρισκόταν και η νεαρή Ευφημία.

Ο Πρίσκος προσπάθησε αρχικά να την πείσει με κολακείες και υποσχέσεις πλούτου και τιμών.

Βλέποντας όμως ότι παρέμενε ακλόνητη στην πίστη της, διέταξε να υποβληθεί σε σκληρά βασανιστήρια.

Σύμφωνα με την παράδοση: Την έδεσαν σε τροχό βασανιστηρίων με κοφτερές λεπίδες.

Την χτυπούσαν ανελέητα. Την έριξαν σε πυρακτωμένη κάμινο. Την παρέδωσαν σε άγρια θηρία. 

Η Αγία παρέμενε αβλαβής με τη χάρη του Θεού, γεγονός που προκάλεσε τον θαυμασμό πολλών παρευρισκομένων.

Τελικά οδηγήθηκε στο αμφιθέατρο, όπου την άφησαν μπροστά σε πεινασμένα θηρία.

Η παράδοση αναφέρει ότι μία αρκούδα και ένα λιοντάρι δεν την κατασπάραξαν αμέσως αλλά μόνο ένα από τα θηρία της προκάλεσε ένα ελαφρύ τραύμα.

Τότε η Αγία παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό, λαμβάνοντας το στεφάνι του μαρτυρίου γύρω στο έτος 304 μ.Χ.

Η σύνδεση της Αγίας Ευφημίας με την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο

Περίπου ενάμιση αιώνα μετά το μαρτύριό της, το 451 μ.Χ., συγκλήθηκε στη Χαλκηδόνα η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία είχε ως είχε ως κύριο θέμα την αντιμετώπιση της διδασκαλίας του αιρετικού αρχιμανδρίτη της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης Ευτυχή, ο οποίος δίδασκε ότι μετά την ενανθρώπηση ο Χριστός είχε μία μόνο φύση, ότι την θεία φύση «απορρόφησε» την ανθρώπινη, έχοντας τεράστιες σωτηριολογικές συνέπειες.

Αντίθετα, η Ορθόδοξη διδασκαλία, όπως εκφράστηκε από τον Πάπα Λέοντα Α΄, δίδασκε ότι ο Χριστός είναι ένα Πρόσωπο με δύο τέλειες φύσεις, θεία και ανθρώπινη, «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως και ἀχωρίστως».

Ο Χριστός σώζει ως αληθινός Θεός και συνάμα αληθινός άνθρωπος, ως Θεάνθρωπος. 

Οἱ Ἁγίες Σοφία, Πίστη, Ἐλπίδα καὶ Ἀγάπη

 

 

Ἔζησαν ὅταν αὐτοκράτορας τῶν ρωμαίων ἦταν ὁ Ἀνδριανός.

Ὅταν ἡ τίμια καὶ ἐνάρετη Σοφία χήρεψε, πῆγε μαζὶ μὲ τὶς κόρες της στὴν Ρώμη. 

Ἐκεῖ ὁ αὐτοκράτορας πληροφορήθηκε ὅτι οἱ τέσσερις γυναῖκες ἦταν χριστιανὲς καὶ διέταξε νὰ τὶς συλλάβουν. Ἀφοῦ χώρισε τὴν μητέρα ἀπὸ τὰ παιδιά της, ζήτησε νὰ παρουσιασθεῖ μπροστὰ του ἡ δωδεκάχρονη Πίστη. 

Μὲ δελεαστικοὺς λόγους ὁ Ἀνδριανὸς προσπάθησε νὰ πείσει τὴν Πίστη νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό, ἀλλὰ ἀντιμετώπισε τὸ ἄκαμπτο φρόνημα τῆς νεαρῆς. 

Τότε ὁ σκληρὸς ἡγεμόνας διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμό της.

Τὸ ἴδιο σθένος μὲ τὴν Πίστη ἐπέδειξαν καὶ οἱ ἀδελφές της, ἡ δεκάχρονη Ἐλπίδα καὶ ἡ ἐννιάχρονη Ἀγάπη. 

Ὁ σκληρὸς Ἀνδριανὸς δὲ δίστασε νὰ διατάξει τοὺς δήμιούς του νὰ ἀποκεφαλίσουν καὶ τὰ ἄλλα δυὸ κορίτσια.
Περήφανη γιὰ τὰ παιδιά της ἡ Σοφία, ἐνταφίασε μὲ τιμὲς τὶς κόρες της καὶ παρέμεινε γιὰ τρεῖς μέρες στοὺς τάφους τους, παρακαλώντας τὸ Θεὸ νὰ τὴν πάρει κοντά του. 

Καλή σας νύτα!

  

 

Η δύναμη του Σταυρού,

Ένας αφανής άγιος Ιερεύς

  

Γράμματα πολλά δεν έμαθε, με δυσκολίες τελείωσε το σχολαρχείο της εποχής εκείνης, βαδίζοντας καθημερινώς δύο και πλέον ώρες για την πλησιέστερη κωμόπολη, ο Ευθύμιος. Από μικρός αγαπούσε την Εκκλησία βοηθώντας σαν παπαδάκι τον ευλαβή παππού του στην ψαλτική. 

Έτσι έμαθε την τάξη της Εκκλησίας και συγχρόνως να ψάλλει. Κι όταν έφυγε για την άλλη ζωή ο παππούς, έμεινε μοναδικός ψάλτης της Εκκλησίας ο Ευθύμιος. Έτσι τον συνάντησε σε μία περιοδεία του ο Επίσκοπος της περιοχής. 

Ώριμος πλέον ο Ευθύμιος, καλός οικογενειάρχης με τρία παιδιά έως τότε, και επειδή ο ιερεύς του χωριού λόγω γήρατος και ασθένειας απεχώρησε, οι χωρικοί ζητούν ιερέα από τον Επίσκοπο.

Και ποιον προτείνετε για παπά εσείς; Ρωτά ο Δεσπότης και όλοι σχεδόν με ένα στόμα λέγουν: «τον ψάλτη μας». Έτσι με τις πιέσεις των χωρικών και την εμμονή του Επισκόπου και παρά τις διαμαρτυρίες του Ευθυμίου, ότι θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο και ακατάλληλο για ένα τόσο μεγάλο Υπούργημα, χειροτονήθηκε ιερεύς του χωριού προς χαράν όλου του χωριού. Τώρα, πλέον εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα. 

Κάθε πρωί και βράδυ, με φόβο Θεού κτυπούσε την καμπάνα κάνοντας τον Όρθρο και τον Εσπερινό. Πράος, καλοσυνάτος, αγαπητός προς όλους, αφιλοχρήματος αρκείτο στον μικρό μισθό του και στα λίγα έσοδα που απεκόμιζε, όταν καλλιεργούσε τα χωράφια του. Ως και για μεροκάματο πήγαινε, για να θρέψει την πολυμελή οικογένειά του, έξι παιδιά τώρα.

O Επίσκοπος, εκτιμώντας την σύνεσή του και την καλή του φήμη, τον έκανε και πνευματικό. Ένα πλήθος κόσμου από το χωριό και τα γύρω χωριά πήγαιναν για εξομολόγηση στον πατέρα Ευθύμιο. Και το κήρυγμα δεν παρέλειπε κάθε Κυριακή διαβάζοντας από κάποιο ορθόδοξο περιοδικό μια σύντομη όμιλία. Αλλά και τα παιδιά, για να τα συγκεντρώνει στο κατηχητικό, είχε ένα δικό του τρόπο, με τραγούδια και ψαλμωδίες, με καραμέλες και λουκούμια και εικονίτσες.

"Αρχοντογιός Παντρεύεται", Μουσικό Σχολείο Χίου

 

Τρεις σταυροί στον Γολγοθά τρεις τρόποι να πονάς

  

Εκείνο το απόγευμα στον Γολγοθά υπήρχαν τρεις σταυροί. Τρεις άνθρωποι πονούσαν. Τρία σώματα μάτωναν κάτω από τον ίδιο ουρανό. 

Κι όμως, επάνω σε εκείνον τον λόφο συνέβαιναν τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Στον έναν σταυρό ένας άνθρωπος πονούσε και ο πόνος του έγινε θυμός. «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς». Δεν ζητούσε τον Θεό. Ζητούσε να τελειώσει ο πόνος. Ήθελε ένα θαύμα, όχι μια συνάντηση. 

Στον άλλο σταυρό βρισκόταν ένας άνθρωπος που πονούσε ακριβώς το ίδιο. Τα ίδια καρφιά. Η ίδια αγωνία. Ο ίδιος επερχόμενος θάνατος. Κι όμως, μέσα στον πόνο του κατάφερε να κοιτάξει δίπλα του. Και εκεί, μέσα στο αίμα και στη σκόνη, αναγνώρισε έναν Βασιλιά. Δεν ζήτησε να κατέβει από τον σταυρό. Δεν είπε: «Σώσε με». Είπε μόνο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». 

Και τότε συνέβη ένα από τα συγκλονιστικότερα πράγματα του Ευαγγελίου. Ένας άνθρωπος που δεν είχε πια χρόνο να διορθώσει τη ζωή του, δεν είχε χρόνο να επιστρέψει όσα είχε πάρει, δεν είχε χρόνο να αποδείξει ότι άλλαξε, δεν είχε ούτε μία ολόκληρη ημέρα μπροστά του για να γίνει «καλός άνθρωπος», άκουσε: «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω». 

Και ανάμεσά τους… ο τρίτος Σταυρός. Ο Χριστός. Ο μόνος που θα μπορούσε να κατέβει  και ο μόνος που επέλεξε να μείνει. Τον ειρωνεύονταν: «Κατέβα από τον Σταυρό και θα πιστέψουμε». Κι Εκείνος έμεινε. Γιατί αν κατέβαινε, θα τους έδειχνε πόσο δυνατός ήταν. Μένοντας, τους έδειξε πόσο πολύ τους αγαπούσε. Και κάπου εδώ ο Γολγοθάς παύει να είναι απλώς μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών. 

Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης

 

Γράφει ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος,  Θεολόγος - Καθηγητής

---

(Ο βίος του, το παράδειγμά του και τα πνευματικά μηνύματα για τον άνθρωπο του σήμερα)

Η Εκκλησία μας δεν τιμά τους Αγίους απλώς ως πρόσωπα του παρελθόντος.

Τους προβάλλει ως ζωντανές εικόνες του Χριστού και ως ανθρώπους που απέδειξαν ότι το Ευαγγέλιο μπορεί να γίνει τρόπος ζωής μέσα σε κάθε εποχή, ακόμη και στις πιο δύσκολες ιστορικές συνθήκες.

Ένας τέτοιος φωτεινός Άγιος είναι ο Άγιος Βησσαρίων, Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης ο θαυματουργός, μία από τις σπουδαίες μορφές της Θεσσαλίας κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας και η ζωή του αποτελεί ένα θαυμάσιο υπόδειγμα πίστεως, ταπεινώσεως, ποιμαντικής διακονίας και έμπρακτης αγάπης.

Η αρχή της ζωής του

Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε γύρω στο 1490 στο χωριό Μεγάλη Πόρτα (σημερινή Πύλη) Τρικάλων σε μία εποχή ιδιαίτερα δύσκολη για τον ελληνικό λαό και την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Μεγάλωσε σε χριστιανικό περιβάλλον και από νωρίς αφιερώθηκε στον μοναχισμό, μαθητεύοντας δίπλα στον σοφό Επίσκοπο Σταγών Μάρκο.

Από νεαρή ηλικία έδειξε σημάδια σπάνιας ευσέβειας και ενωρίς στράφηκε προς την Εκκλησία και αφιερώθηκε στον Θεό.

Έγινε μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.

Η πορεία του μέσα στην Εκκλησία δεν ήταν αποτέλεσμα προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά καρπός πνευματικής ωριμότητας και εμπιστοσύνης της Εκκλησίας στο πρόσωπό του.

Η εκκλησιαστικές του ανελίξεις δεν ήταν αποτέλεσμα ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών, αλλά καρπός της αρετής και της ανιδιοτέλειάς του.

Αρχικά χειροτονήθηκε και ανέλαβε Επίσκοπος Ελασσώνος, όπου υπηρέτησε την τοπική Εκκλησία με ζήλο και αυταπάρνηση.

Στη συνέχεια ανάλαβε την ιστορική Επισκοπή Σταγών στην Καλαμπάκα.

Η εκεί ποιμαντική του δράση δεν ήταν ειρηνική και χωρίς εμπόδια, διότι η δραστηριότητές του για την ανύψωση του λαού και υπεράσπιση των δικαίων της Εκκλησίας οδήγησε ορισμένους ισχυρούς πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες να του προσάψουν συκοφαντίες και να εγείρουν σοβαρά εμπόδια στο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο.

Εκείνος αψηφώντας αυτές τις αντιδράσεις συνέχισε το σπουδαίο έργο του με υπομονή και ανεξικακία.

Αργότερα το 1527 αναλαμβάνει την διαποίμανση της Μητρόπολης Λάρισας, έχοντας την ευθύνη ολόκληρης της Θεσσαλίας.

Εκεί συνέχισε το σπουδαίο έργο του, αναπτύσσοντας καταπληκτική ποιμαντική, μορφωτική και κοινωνική δράση.

Ο Άγιος δεν περιορίστηκε στα καθήκοντα μιας τυπικής εκκλησιαστικής διοίκησης.

Έγινε πραγματικός πατέρας του λαού του. Ένας ποιμένας που αγαπούσε έμπρακτα τον άνθρωπο.

Ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά στοιχεία της ζωής του Αγίου Βησσαρίωνος.

Ο Άγιος δεν θεωρούσε την ποιμαντική διακονία απλώς ως κήρυγμα λόγων.

Πίστευε ότι η αγάπη προς τον Θεό αποδεικνύεται με την αγάπη προς τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό και ασχολήθηκε με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας της εποχής του.

Συνέβαλε στην κατασκευή γεφυρών, στην ενίσχυση έργων υποδομής και στη δημιουργία συνθηκών που θα διευκόλυναν τη ζωή των ανθρώπων.

Ανάμεσα στα έργα που συνδέονται με τη δράση του αναφέρονται οι γέφυρες του Πορταϊκού, της Σαρακίνας και του Κοράκου στον Αχελώο.

Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Γότθος

 

Ἦταν ἀπὸ τὸ ἔθνος τῶν Γότθων, ποὺ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ πέραν τοῦ Ἴστρου ποταμοῦ, στὰ χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. 

Ἀπὸ παιδὶ ὁ Νικήτας διδάχθηκε τὴν ἁγία πίστη ἀπὸ τὸ Γότθο ἐπίσκοπο Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος συχνὰ ὑπενθύμιζε στὸ Νικήτα τὰ λόγια του Ἀπ. Παύλου: ‘Μένε ἐν οἲς ἔμαθες... ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενα σὲ σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». 

Δηλαδή, μένε ἀκλόνητος σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἔμαθες. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ γνωρίζεις τὶς Ἅγιες Γραφές, ποὺ μποροῦν νὰ σοῦ μεταδώσουν τὴν ἀληθινὴ σοφία, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία διὰ μέσου τῆς πίστεως στὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Καὶ ἔτσι ἔγινε. Ὅταν ὁ ἡγεμόνας Ἀθανάριχος συνέλαβε τὸ Νικήτα καὶ τὸν ἀπείλησε γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, αὐτὸς ἔμεινε ἀμετακίνητος σ’ αὐτὰ ποὺ ἔμαθε ἀπὸ παιδί. 

Ὁμολόγησε μὲ θάρρος τὸν Χριστὸ μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα, ὁ ὁποῖος ὅταν τὸν ἄκουσε ἐξαγριώθηκε πολύ. Διέταξε ἀμέσως καὶ τοῦ ἔσπασαν τὰ κόκαλα μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο
Ἄλλα τὸ μίσος τῶν Βαρβάρων ἦταν τόσο, ὥστε μετὰ τὸν ἔριξαν στὴ φωτιά, ὅπου βρῆκε τὸ θάνατο. Ἡ φωτιά, ὅμως, μὲ τὴ θεία θέληση σεβάστηκε τὸ λείψανό του. Τὸ πῆρε κάποιος εὐσεβὴς χριστιανὸς καὶ τὸ διαφύλαξε σὲ θήκη.

Καλημέρα!

  

 

Αναπνεύσε την ηρεμία αυτες τις πρώτες πρωινές ώρες.

 Ξεχάστε την βιασύνη και απολαύστε την πολυτέλεια του να επιβραδύνετε.

Υπάρχει μια σιωπηλή ποίηση τις πρώτες ώρες της ημέρας 

μια απαλή πρόσκληση να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.