Εις μνήμην Ζαμπέλη

  

Ίσως δεν έχω δικαίωμα αυτή την ώρα να γράψω το ο,τιδήποτε εγώ ο αχρείος για έναν άνθρωπο που γέμισε τη ζωή μας για δεκαετίες στο μικρό νησί μας.Ειναι ώρα σιωπής περισυλλογής και προσευχής. 

Τώρα που όλο το νησί πενθεί. Από την άλλη η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να σιωπήσω. Νιώθω συγκλονισμένος στο άκουσμα της αδόκητης όσο και αιφνίδιας κοίμησης του αγαπητού επί σειρά ετών εφημέριου μας στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας (Μητρόπολη) Λευκάδος Αιδεσιμολογιότατου Πρωτοπρεσβύτερου π. Γερασίμου Ζαμπέλη. 

Με τον πατέρα Γεράσιμο δεν μας συνέδεαν μόνο δεσμοί ίδιας καταγωγής, από τον Κάβαλο, αλλά και μακρινής συγγένειας. Αυτά λίγη σημασία έχουν. Είχα την τιμή και τη χαρά να υπάρξουμε φίλοι και συνεργάτες, επί σειρά ετών, πριν ακόμα λάβει το σχήμα του κληρικού και τη Θεία Χάρη του Κυρίου. Σχεδόν θα έλεγα μεγάλωσα ε μαζί του και δίπλα του, μετά την αποφοίτησή του από την Ριζάρειο Σχολή. Πορευτήκαμε μαζί. 

Μαζί στα κατηχητικά, τις ομάδες, τις κατασκηνώσεις, την αναδιοργάνωση του Ι.Ν. της Ευαγγελιστρίας όταν ορίστηκε εφημέριος του ΙΝ της Ευαγγελίστριας την οποία αναδιοργάνωσε μετά την κοίμηση του μακαριστού π. Νικολάου Κακαβούλη. Άνοιξε τις εκκλησίες της Αγίας Μαύρας στο Κάστρο και του Αγίου Νικολάου στο Νησάκι, τον Άγιο Αντώνιο κι άλλες εκκλησίες και έκανε γνωστό το Πανηγύρι της Κυρά Φανερωμένης σε όλη την Ελλάδα. 

Προσωπικά του οφείλω ότι ήταν αυτός που με τη δική του προτροπή και μεσολάβηση στον μακαριστό πνευματικό πατέρα μας Μητροπολίτη Λευκάδος Κυρό Νικηφόρο και, ακολούθως, στο Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, σπούδασα στο Βελιγράδι, Θεολογία δίπλα σε μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας. Αργότερα με πάντρεψε και βάπτισε τα παιδιά μου. Ήταν ο δικός μας παπάς. Φίλος, αδελφός εν Χριστώ σε όλη τη διαδρομή μου, όπως και εκατοντάδων Λευκαδίων. 

Η ελληνική οικογένεια, σε κρίση.

  

Η ελληνική οικογένεια, περνά σήμερα, μια βαθιά κρίση.

Και δεν είναι, μόνο οικονομική κρίση. Είναι κρίση σχέσεων. Κρίση, επικοινωνίας. Κρίση, αξιών.
Κρίση, υπομονής. Κρίση, παρουσίας. Ζούμε σε μια εποχή, όπου έχουμε, περισσότερα μέσα, επικοινωνίας από ποτέ, αλλά πολλές φορές, μιλάμε λιγότερο από ποτέ.

Μένουμε στο ίδιο σπίτι, αλλά ο καθένας, ζει στον δικό του κόσμο. Ο πατέρας, κουρασμένος από τη δουλειά. Η μητέρα, εξαντλημένη από υποχρεώσεις. Τα παιδιά, κλεισμένα στο δωμάτιό τους, με ένα κινητό στο χέρι.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, οι άνθρωποι, που αγαπιούνται περισσότερο, αρχίζουν να απομακρύνονται. Όχι επειδή δεν αγαπιούνται. Αλλά επειδή, σταμάτησαν να το δείχνουν.

Σταμάτησαν, να μιλούν. Σταμάτησαν, να ακούνε. Σταμάτησαν, να κάθονται μαζί. Σταμάτησαν, να κοιτάζονται στα μάτια.

Κάποτε, το οικογενειακό τραπέζι, ήταν τόπος συνάντησης. Εκεί άκουγες, τι έγινε στο σχολείο. Τι συνέβη, στη δουλειά. Ποιος, στενοχωρήθηκε. Ποιος, είχε μια χαρά. Ποιος, χρειαζόταν μια συμβουλή.

Σήμερα, πολλές φορές, ακόμη και στο ίδιο τραπέζι, τέσσερις άνθρωποι, κρατούν τέσσερα κινητά. Και η σιωπή, μεγαλώνει.

Δεν είναι κακό, η τεχνολογία. Κακό είναι, όταν η τεχνολογία, πάρει τη θέση της οικογένειας. Όταν το παιδί, μιλά περισσότερο, με αγνώστους στο διαδίκτυο, παρά με τους γονείς του. Όταν ο σύζυγος, γνωρίζει περισσότερα, για τις ζωές των άλλων, μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, παρά για το τι συμβαίνει, στην ψυχή του ανθρώπου, που κοιμάται δίπλα του. Όταν το σπίτι, γεμίζει πράγματα, αλλά αδειάζει από ζεστασιά.

Και τότε, αναρωτιόμαστε: Γιατί τα παιδιά, κλείνονται στον εαυτό τους; Γιατί υπάρχει, τόση επιθετικότητα; Γιατί νέοι άνθρωποι, αισθάνονται μόνοι; Γιατί οι γάμοι, διαλύονται τόσο εύκολα; Γιατί οι σχέσεις, γίνονται τόσο εύθραυστες;

Ίσως γιατί, μάθαμε να αντικαθιστούμε, αντί να διορθώνουμε. Χάλασε κάτι; Το πετάμε. Και δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία, πέρασε πολλές φορές, και στις ανθρώπινες σχέσεις.

Διαφωνήσαμε; Χωρίζουμε. Πληγωθήκαμε; Δεν ξαναμιλάμε. Μας απογοήτευσε ο άλλος; Τον διαγράφουμε.

Όμως η οικογένεια, δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι. Η οικογένεια, θέλει αγώνα. Θέλει, υπομονή. Θέλει, να καταπιείς, κάποιες φορές τον εγωισμό σου. Θέλει, να πεις έκανα λάθος. Θέλει, να ζητήσεις συγγνώμη. Θέλει, να συγχωρήσεις. Θέλει, να ξαναπροσπαθήσεις.

Γιατί εκεί, που υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν και λάθη. Το θέμα, δεν είναι, να μη γίνονται λάθη. Το θέμα είναι, να μη χάνονται οι άνθρωποι, εξαιτίας των λαθών.

Τα παιδιά σήμερα, έχουν σχεδόν τα πάντα. Έχουν, παιχνίδια. Έχουν, υπολογιστές. Έχουν, κινητά. Έχουν, ρούχα. Έχουν, δραστηριότητες. Έχουν, φροντιστήρια. Έχουν, πολλές φορές, περισσότερες δυνατότητες, απ’ όσες είχαν οι προηγούμενες γενιές.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ (ΟΧΙ ΤΗΝ "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ")

 

 

 

Φίλε μου,  

Ὅταν πολὺ καταθλίβεσαι, μπορεῖς νὰ κάνεις μερικὰ πράγματα ἁπλὰ γιὰ νὰ μὴ χειροτερέψεις. 

Τὸ πρῶτο εἶναι ἡ συνεχὴς προσευχὴ ὅσο κι ἂν σοῦ στοιχίζει, ὅσο κι ἂν δὲν ὑπάρχει διάθεση. 

Τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἀνορθωτικὴ δύναμη ΑΥΤΟΫΠΑΡΧΟΥΣΑ, ὅσο κι ἂν δὲν φαίνεται, ὅσο κι ἂν δὲν τὸ αἰσθάνεσαι. Ἡ δράση του εἶναι μυστήριο!

Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ δράση. Βρὲς νὰ κάνεις πράγματα. Ἀφοσιώσου στὴν ὅποια διακονία σου.

Τὸ τρίτο εἶναι νὰ μὴ συγκατατίθεσαι σὲ κεῖνα ποὺ σὲ σπρώχνει τὸ σκαρί σου. Μὴν τὸ ἐμπιστεύεσαι γιατὶ δὲν σὲ συμβουλεύει καλά. 

Στὴ φάση αὐτὴ φορᾶς παραμορφωτικοὺς φακούς. 

Μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς σου ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΟΥ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ μὲ καλοὺς λογισμοὺς καὶ ἐπειδὴ προσποιεῖσαι, ἔστω καὶ μετὰ πολλοῦ κόπου, αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχεις πλαστεῖ, δηλαδὴ τὴν ὑγεία, τὴ χαρά, τὴν αἰσιοδοξία, σιγὰ σιγὰ αὐτὴ θὰ σοῦ φορεθεῖ σὰν "γάντι", σὰν καινούργια γυαλιά καὶ θὰ ἀποκτήσεις μιὰ νέα "ὅραση" διπλῆ: ἀπὸ τὴ μιὰ θὰ ἐκτιμήσεις τὸ ἀγαθὸ τῆς σωστῆς σχέσης μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα σου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θὰ ἐκτιμήσεις τὴν περίοδο τῆς σκληρῆς δοκιμασίας πνευματικά. 

Δημήτρια 2026, Πρόγραμμα εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν του προστάτη της ενορίας μας

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος τοῦ Ἀλφαίου

 

Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ἀδελφός τοῦ Ματθαίου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ καὶ γιὸς τοῦ Ἀλφαίου.

Ὁ Ἰάκωβος, ἀφοῦ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἱερουσαλήμ, ἔπειτα πῆγε καὶ σὲ  ἄλλες χῶρες γιὰ νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο. 

Ἐκεῖ, κατέστρεφε τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ γιάτρευε ἀρρώστιες καὶ ἐξεδίωκε τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα. Γι' αὐτὸ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες τὸν ὀνόμαζαν θεῖο σπέρμα.

Ὁ ἱδρῶτας, οἱ μόχθοι καὶ οἱ κίνδυνοι ποὺ ὑπέστη γιὰ τὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, ἦταν πολλοί. 

Ὁ θάνατος πολλὲς φορὲς τὸν πλησίασε, ἀλλὰ στὴν σκέψη τοῦ Ἰακώβου κυριαρχοῦσαν ἐνθαρρυντικὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθείν, ἀπαρνησάσθω ἐαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». 

Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ σὰν γνήσιος μαθητής μου, λέει ὁ Κύριος, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸ διεφθαρμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἑαυτό του, καὶ ἂς πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ γιὰ μένα ὄχι μόνο θλίψη καὶ δοκιμασία, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ θάνατο σταυρικό. Καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθεῖ, μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.
Ἔτσι καὶ ὁ Ἰάκωβος, μιμούμενος τὸ Διδάσκαλό του, ὑπέστη σταυρικὸ θάνατο.

Καληνύχτα!

 

Συχνά θέλουμε απαντήσεις από τον Θεό και δυσανασχετούμε που δεν μας μιλάει!

  

 

Ήταν μια φορά ένας μοναχός και κάθε φορά που έμπαινε στην Εκκλησία και έβλεπε τον εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα, ζητούσε επίμονα από τον Κύριο να μπορέσει να πάρει τη θέση του στον σταυρό, επειδή ήθελε να αισθανθεί πλήρως την θέση του Χριστού.

Μια μέρα ο Εσταυρωμένος δέχτηκε, αλλά με έναν όρο.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός του είπε: Θα μπεις στον σταυρό αλλά δεν θα μιλήσεις σε κανέναν!

Ο μοναχός, συνηθισμένος στην αυστηρότητα και στην τήρηση της σιωπής, υποσχέθηκε αμέσως ότι θα υπακούσει.

Στη συνέχεια ο Χριστός κατέβηκε από τον σταυρό που βρισκόταν στην εκκλησία και αντ’ αυτού ανέβηκε ο μοναχός.

Ένας πλούσιος μπήκε να προσευχηθεί και ενώ προσευχόταν, του γλίστρησε το πορτοφόλι με τα χρήματα.

Σηκώθηκε να φύγει και ο μοναχός που το είχε δει ήθελε να του πει ότι του έπεσε το πορτοφόλι, αλλά είχε υποσχεθεί να σιωπήσει κι έτσι έμεινε σιωπηλός.

Αμέσως μετά μπήκε ένας φτωχός, άρχισε να προσεύχεται, το βλέμμα του έπεσε αμέσως σε εκείνο το πορτοφόλι με τα χρήματα, κοίταξε τριγύρω δεν υπήρχε κανείς να τον δει, το πήρε, το έβαλε στην τσέπη και έφυγε τρέχοντας.

Ο μοναχός ήθελε να του πει ότι δεν έπρεπε να το πάρει, γιατί δεν ήταν δικό του, αλλά υποσχέθηκε να σιωπήσει κι έτσι έμεινε σιωπηλός.

Τότε ένας νεαρός άνδρας μπήκε και γονάτισε ευσεβώς και προσευχήθηκε στον Χριστό ζητώντας βοήθεια και προστασία, γιατί επρόκειτο να σαλπάρει σε μέρη μακρινά.

Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο πλούσιος με τους χωροφύλακες λέγοντας ότι του έπεσε το πορτοφόλι με τα χρήματα στην εκκλησία.
Ο μοναδικός στο σημείο ήταν εκείνος ο νεαρός, τον έπιασαν οι χωροφύλακες και τον συνέλαβαν.
Εκείνη τη στιγμή ο μοναχός δεν μπορούσε άλλο να σιωπήσει και φώναξε: «Είναι αθώος».

Οπουδήποτε υπάρχει αγάπη, εκεί υπάρχουν επίσης πλούτος κι επιτυχία…

  

Βγαίνοντας μια μέρα μια γυναίκα από το σπίτι της είδε τρείς παραμυθένιους γέροντες με μακριές λευκές γενειάδες, να στέκονται στον μπροστινό κήπο. Έψαξε στο νου της αλλά δεν τους αναγνώρισε.
– Δεν μου φαίνεται να σας ξέρω, αλλά θα πρέπει να πεινάτε. Κοπιάστε να σας βάλω κάτι να φάτε, είπε η νοικοκυρά.
– Ο νοικοκύρης είναι μέσα; ρώτησαν εκείνοι…
– Όχι, λείπει, είπε η γυναίκα…
– Τότε δε μπορούμε να περάσουμε ακόμη, απάντησαν ξανά εκείνοι.
Όταν αργά το βράδυ γύρισε ο σύζυγός της, εκείνη του διηγήθηκε τι συνέβη.
– Πήγαινε πες τους ότι γύρισα και προσκάλεσε τους να περάσουν, της είπε ο άντρας της αφού την άκουσε κι εκείνη βγήκε και τους κάλεσε μέσα.
– Δεν μπαίνουμε ποτέ σ’ ένα σπίτι όλοι μαζί, είπαν οι γέροντες…
– Και γιατί; ρώτησε η γυναίκα…
Ο ένας απ’ αυτούς της εξήγησε:
– Το όνομα αυτού (κι έδειξε έναν από τους γέροντες), είναι πλούτος…Το όνομα εκείνου (κι έδειξε τον άλλον) είναι Επιτυχία κι εγώ ονομάζομαι αγάπη. Αν θέλετε τώρα πηγαίνετε μέσα και συνεννοηθείτε με το σύζυγό σας ποιόν από εμάς θέλετε να περάσει.
Η γυναίκα μπήκε σπίτι της κι ανάφερε στον άντρα της αυτά που της είπαν οι τρεις γέροντες. Εκείνος ενθουσιάστηκε.

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

Συνήλθε σήμερα Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026, στην τρίτη Τακτική Συνεδρία της, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, στην Αίθουσα Συνεδριών της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Μετά την προσευχή ανεγνώσθη ο Κατάλογος των συμμετεχόντων Ιεραρχών και διεπιστώθη απαρτία. Κατόπιν επικυρώθηκαν τα Πρακτικά της χθεσινής Συνεδρίας.

Εν συνεχεία, σύμφωνα με την Ημερησία Διάταξη, ανέγνωσε την Εισήγησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, με θέμα: «Το εκκρεμές ζήτημα της εις Επίσκοπον χει­ρο­το­νί­ας του ε­κλελε­γ­μέ­νου Επι­σκό­που Αστερίου κ. Χριστοδούλου Κοτσίφη».

Μετά την Εισήγηση ο Μακαριώτατος Πρόεδρος πρότεινε τα ακόλουθα για την λύση του εκκλησιαστικού αυτού ζητήματος: α) Αν ο εκλεχθείς Επίσκοπος Αστερίου κ. Χριστόδουλος Κοτσίφης ανακαλέσει την αποδοχή της εκλογής του, εκλέγεται ο δεύτερος σε ψήφους Αρχιμανδρίτης κ. Καλλίνικος Νικολάου. β) Σε περίπτωση αποδοχής της πρότασης αυτής εισηγήθηκε την εκλογή του Αρχιμανδρίτου κ. Χριστοδούλου Κοτσίφη ως Βοηθού Επισκόπου παρά τη Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Νεοχωρίου.

Επί της προτάσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου έγινε ευρύτατη συζήτηση και ομοφώνως ενεκρίθη, αφού εν τω μεταξύ ανεγνώσθη η από 8.10.2026 υποβληθείσα δήλωση του Αρχιμανδρίτου Χριστοδούλου Κοτσίφη περί ανακλήσεως της αποδοχής εκλογής του, η οποία επίσης ομοφώνως εγένετο δεκτή.

Στη συνέχεια καταρτίσθηκε το τριπρόσωπο για την εκλογή του Βοηθού Επισκόπου παρά τη Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Νεοχωρίου. Προτεινόμενοι υποψήφιοι υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου ήταν οι Πανοσιολογιώτατοι Αρχιμανδρίτες: α) Χριστόδουλος Κοτσίφης, β) Μάξιμος Κάππας και γ) Κλεόπας Γιαννακόπουλος.

Βοηθός Επίσκοπος με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Νεοχωρίου εξελέγη ο Αρχιμανδρίτης κ. Χριστόδουλος Κοτσίφης.

Ακολούθως έγινε συζήτηση περί της Εκλογής των Βοηθών Επισκόπων σύμφωνα με την Ημερησία Διάταξη και αποφασίσθηκε ομοφώνως να εξετάσει το θέμα η Συνοδική Επιτροπή Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων από πλευράς νομοκανονικής και να καταθέσει τεκμηριωμένη εισήγηση στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ώστε να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.

Μοναξιά και ψυχική εξάντληση

 

του Σεβ. Μητροπολίτη Γουμενίσσης κ. Δημητρίου

---

ξαφνιασμένο βάσανο (καί) τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου
(ἐκβαθυνόμενη ἀκοινωνησία σ᾽ ἕνα κόσμο ἐκρηκτικά ἐπικοινωνιακοῦ πολιτισμοῦ)

ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ Μητροπολίτες καί γενικότερα οἱ Κληρικοί ζήσαμε κατά κανόνα μιά μορφή «κοινωνικῆς ζωῆς καί δεοντολογίας» πού φαινόταν κοινωνικότερη, πιό ἀνοικτή, πιό ἀνθρώπινη, πιό εὐαίσθητη, πιό ἁπλή, πιό πιστή, πιό παραδοσιακή, πιό προσιτή, περισσότερο ὑποβοηθητική.

Ποιός τήν θυμᾶται σήμερα; Πάντως τά ζούσαμε ὅλα αὐτά καί συνοικοδομούσαμε, δέν ἦταν φαντασιώσεις.

Δέν ἐνοχλοῦσαν ἄλλωστε τίς ἐπί τῶν ἐθνικῶν ὁμογενοποιήσεων διεθνικές ἀναγνωρίσεις (ἀληθεύουσες ἤ συμφωνιακές), ὡς διαχειρίσιμα πεδία τοῦ ψυχροπολεμικοῦ σκηνικοῦ, πού προέκυψε γενετικά ἀπό τίς βόμβες (ἀτομικές καί μή) τοῦ Β´Π.Π.

Τό σκηνικό ἐκεῖνο ἄλλαξε πρό πολλοῦ ἄρδην. Ἀνασχεδιαστικά. Τεχνητά. Παγκοσμιοποιητικά.

Ἐκεῖνο τό ἀνθρωπινότερο σκηνικό (πού οἱ ἄνθρωποι τῆς ἕκτης, ἕβδομης καί ὄγδοης δεκαετίας χαρήκαμε, ἀναπνέοντας διακοινωνούμενη ἀνθρωπιά) δέν χρειάζεται πλέον στό πολιτικο - οικονομικό σύστημα καί κυρίως στό ἐπικυρίαρχο διεθνικό σύστημα.

Διατηρεῖται κάπως μόνο στίς ἀνούσιες πολιτιστικές ἀναγνωρίσεις καί στά διπλωματικά εὔσημα, ἴσως καί σέ ἀκαδημαϊκές παιδαγωγικές ἐπισημάνσεις, ἀλλά πάντως ἐλαχιστότατα ἕως καθόλου στίς πολιτικές ρητορεῖες.

Ἀπό πολιτική καί ἐπικοινωνιακή ἀνοχή ἐπί τοῦ παρόντος, ἐπαφίεται μόνο σέ μᾶς τούς ἐκκλησιαστικούς νά τό ἐπικαλούμεθα ὡς λογική ἐκλογίκευσης τοῦ ἀπειλητικά ἀντι-ανθρωπιστικοῦ αὐταξιακοῦ γιγαντισμοῦ τῶν πολυμέσων.

Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι ἡ κοινωνική ζωή καί δεοντολογία μεταβολίζεται συνεχῶς καί ραγδαῖα.

Ἡ ἀτομική καί ἡ κοινωνική ζωή περνάει μηχανιστικά καί ἐργαλειακά σέ δεύτερη μοίρα.

Ζοῦμε στήν ἐποχή τῶν ἀνασυνθετικά ἐργαλειοποιημένων καταιγιστικῶν νέων τεχνητο-γνώσεων καί …εὐκαιριῶν καί …δυνατοτήτων, στήν ἐποχή τῆς 4ης βιομηχανικῆς ἐπανάστασης, πού γίνεται κυριολεκτικά καί ὑποχρεωτικά τό μεδούλι τῆς ζωῆς μας, γιά μικρούς καί μεγάλους.

Το αναμμένο καντήλι φωνάζει «Ελέησον».

 

Όση ώρα είναι αναμμένα τα καντήλια, αυτά φωνάζουν «Ελέησον, Ελέησον, Ελέησον..», για τον άνθρωπο που άναψε το καντήλι, προς τον Θεό.

Αυτό το ξέρει ο διάβολος γι’ αυτό κ βάζει λογισμούς, λέγοντας, ότι υπάρχει κίνδυνος πυρκαγιάς από το καντήλι.

Φρίκη στην Ολλανδία - Για πρώτη φορά ευθανασία σε δίχρονο βρέφος!

 

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης

Η ιστορία της ανθρώπινης φαυλότητας επαναλαμβάνεται σαν ένα μοτίβο της κόλασης που βιάζεται να αναδυθεί από τα έγκατα, όταν έρχονται καιροί που ο άνθρωπος καταντά χειρότερος και από δαίμονα. Τα προγράμματα ευθανασίας είναι ακριβώς ένα τέτοιο βάραθρο, θαρρείς βγαλμένο από τις πιο φρικαλέες σκηνές της κόλασης του Δάντη. Και δεν υπάρχει απαισιότερη άβυσσος από εκείνη που ζητά να καταβροχθίζει παιδιά: την αθωότητά τους, το δικαίωμά τους στο φως, την ίδια τη ζωή τους.

Στο υλιστικό κράτος εξαχρείωσης που λέγεται Ολλανδία, ο θανατονόμος που εφαρμόζεται εκεί για 24 ολόκληρα χρόνια, έφτασε σε νέα – πρωτόγνωρα – βάθη σκότους. Η Ολλανδία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που το 2002 νομιμοποίησε την ευθανασία για ασθενείς με ανίατες ασθένειες. Και τώρα για πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας, θανάτωσαν παιδί κάτω των 12 ετών, βάζοντας τέλος στη ζωή ενός δίχρονου βρέφους.

Το άμοιρο μωράκι γεννήθηκε πρόωρο, στην 26η εβδομάδα κύησης. Ανέπτυξε σοβαρά προβλήματα υγείας όπως: βλάβες στον εγκέφαλο, σοβαρή διαταραχή όρασης, συσσώρευση βλέννας στους πνεύμονες και επιληπτικές κρίσεις που δεν ανταποκρίνονταν σε κάποια θεραπευτική αγωγή.

Οι πρώτοι γιατροί που κλήθηκαν να αποφασίσουν αν το παιδί βρισκόταν σε «συνεχή ανυπόφορη ταλαιπωρία» (που αποτελεί προϋπόθεση για τη διενέργεια ευθανασίας), ήταν αρνητικοί. Θεώρησαν ότι υπήρχε περιθώριο ελπίδων να βελτιωθεί το μωράκι με ανακουφιστική φροντίδα και δοκιμές νέων φαρμάκων. Επίσης εκτίμησαν το γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις ήταν μεν σοβαρές, αλλά δεν ήταν συνεχείς. Σε εκείνη τη φάση, το ενδεχόμενο της ευθανασίας αποκλείστηκε.

 Ο χρόνος πέρασε, το μωράκι δεν καλυτέρευσε και η αρμόδια υπηρεσία ζήτησε δεύτερη αξιολόγηση. Ένας άλλος γιατρός που προφανώς δεν διέθετε την ανθρωπιά των προηγούμενων, έκρινε ως άλλος «θεός» ότι το βρέφος βρισκόταν πράγματι σε ανυπόφορη ταλαιπωρία και συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις για να θανατωθεί. 

Ο φάκελος του παιδιού εξετάστηκε από την Επιτροπή για τις Ύστερες Εκτρώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά, η οποία έκρινε ότι δεν αναμενόταν βελτίωση. «Παρά όλες τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι υπέφερε χωρίς προοπτική ανακούφισης», ανέφερε η σχετική έκθεση.

Έτσι, το πράσινο φως της ιατρικής δολοφονίας άναψε και όλοι αυτοί οι επίγονοι του Ηρώδη ανέβηκαν στον θρόνο της «ευσπλαχνίας» για να παρακολουθήσουν τη σφαγή. Το δίχρονο μωράκι εκτελέστηκε (ναι, αυτή είναι η ορθή λέξη) με θανατηφόρα ένεση, στερούμενο κάθε δικαίωμα ελπίδας για τη ζωή του. 

Πριν προλάβει να μάθει ότι η μοίρα του σφραγίστηκε από νόμους βρεφοκτονίας και ψυχρά πορίσματα γραφιάδων. Πριν καταλάβει ότι η ιατρική ποδιά που το γέννησε, χρησιμεύει και για ποδιά χασάπη που θα βαφτεί με το αίμα του. Και κυρίως, πριν αποκτήσει την υποψία δικαιώματος να ερωτηθεί για το αν θέλει τη ζωή του.

Ἡ Ὁσία Πελαγία

 

 

Ζοῦσε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν ἐλαφρῶν γυναικών. Ἦταν πόρνη. Ἡ ζωή της ἦταν βουτηγμένη μέσα στὸν οἶστρο τῶν ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν. 

Ἡ ἀκολασία εἶχε πωρώσει τόσο τὴν συνείδησή της, ὥστε καμιὰ ἔννοια μετανοίας νὰ μὴ μπορεῖ νὰ εἰσχωρήσει στὴν ψυχή της. Ἑπομένως, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανείς, ἦταν καταδικασμένη ἀπὸ τὴν ἐπίγεια ζωή της στὸ πῦρ τῆς κολάσεως. Ὅμως ὄχι! 

Ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριός μας διαβεβαίωσε ὅτι «αἱ τελώναι καὶ αἱ πόρνοι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή, οἱ τελῶνες καὶ οἱ πόρνες, ποὺ στὴν ἀρχὴ ἔδειξαν ἀπείθεια στὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ κατόπιν εἰλικρινὰ μετάνιωσαν, προλαμβάνουν στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐσᾶς, ποὺ μόνο μὲ τὰ λόγια δείξατε ὑπακοὴ στὸν Θεό, στὴν πράξη ὅμως ὑπήρξατε ἀπειθεῖς καὶ ἄπιστοι.

Πράγματι ἡ Πελαγία τυχαῖα σὲ κάποια σύναξη χριστιανῶν ἄκουσε θερμὸ κήρυγμα περὶ ἁγνότητας, τοῦ ἐπισκόπου Νόννου. Τὰ λόγια του ἤλεγξαν καὶ συγκλόνισαν τὴν ψυχή της. 

Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπαρνήθηκε τὴν ἄσωτη ζωή της, πούλησε τὰ διάφορα κοσμήματά της καὶ τὰ χρήματα τὰ διαμοίρασε στοὺς φτωχούς.

Καλημέρα!

  

 

Όταν υπάρχουν εντός σου οι σπόροι της χαράς, του ενθουσιασμού

 και της παρόρμησης, ακόμη κι αν έχεις μεταβληθεί σε βράχο, 

Καληνύχτα!

  

 

Ελπίδα
Να ευχεσαι κάτι να συμβεί.
Πίστη

Θεσσαλονίκης Φιλόθεος: ''Η Tεχνητή Nοημοσύνη και ο άνθρωπος''

 

 

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος | GRDiscovery

---

Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της εποχής μας.

Μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) που επεξεργάζονται πληροφορίες, παράγουν λόγο, επιλύουν προβλήματα και υποστηρίζουν －ενίοτε πλέον και προτείνουν－αποφάσεις, εισέρχονται δυναμικά στην καθημερινότητά μας.

Παράλληλα, όμως, αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα: εάν η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να αναπαράγει ολοένα περισσότερες ανθρώπινες λειτουργίες, τι είναι εκείνο που παραμένει μοναδικά ανθρώπινο;

Η απάντηση δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια σύγκριση ικανοτήτων μεταξύ ανθρώπου και μοντέλων ΤΝ.

Χρειάζεται να αναζητηθεί στο ίδιο το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σύμφωνα με τη χριστιανική ανθρωπολογία, ο άνθρωπος δημιουργείται «κατ’ εικόνα Θεού» (Γέν. 1:26-27).

Η αξία του, επομένως, δεν απορρέει από την ευφυΐα, την παραγωγικότητα ή τις επιδόσεις του, αλλά αποτελεί θεμελιώδες γνώρισμα της ύπαρξής του. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τη χρησιμότητά του για να είναι πολύτιμος.

Η τεχνολογία, από οντολογική άποψη, δεν αποτελεί μια αυτοτελή πραγματικότητα με ανεξάρτητο υπαρξιακό προορισμό, αλλά καρπό της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της δυνατότητας του ανθρώπου να παρεμβαίνει στον κόσμο, συνιστά δηλαδή προέκταση της ανθρώπινης βούλησης, ανάγκης και νόησης.

Η τεχνητή νοημοσύνη, όσο και αν εξελιχθεί, δεν ταυτίζεται με το ανθρώπινο πρόσωπο, διότι η επεξεργασία πληροφοριών και η προσομοίωση της επικοινωνίας δεν συνιστούν αφ’ εαυτών προσωπική ύπαρξη και αυθεντική κοινωνία.

Η Ορθόδοξη θεολογία μάς επιτρέπει να διακρίνουμε το «είναι» του ανθρώπου από το «ποιείν» της τεχνολογίας.

Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς το άθροισμα των λειτουργιών και των επιτευγμάτων του, αλλά ύπαρξη πλασμένη κατ’ εικόνα Θεού, με αναφαίρετη αξία και κλήση προς την ελευθερία, την αγάπη και την κοινωνία.

Η τεχνολογία, επομένως, δεν είναι δυνατόν να αποτελεί το μέτρο της ανθρώπινης ύπαρξης, ούτε η τελειοποίηση των τεχνικών δυνατοτήτων να συγχέεται με την υπαρξιακή ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Αντιθέτως, αποκτά το ουσιαστικό της νόημα όταν υπηρετεί την πραγματική ζωή και τη σχέση.

Ένα μοντέλο ΤΝ μπορεί να παράγει λόγο που μοιάζει με έκφραση αγάπης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μετέχει στην ανθρώπινη εμπειρία της αγάπης.

Μπορεί να προσομοιώνει τον διάλογο, αλλά η προσομοίωση της επικοινωνίας δεν ταυτίζεται με την προσωπική σχέση, η οποία προϋποθέτει ελευθερία, αμοιβαιότητα, χρόνο και αποδοχή της ετερότητας.

Η ποιότητα της αγαπης.

  

Μόνο εκεί­νος αγα­πά αλη­θι­νά, ο οποί­ος επι­θυ­μεί και επι­διώ­κει 

αυτά που συμ­φέ­ρουν σ' αυ­τόν που αγα­πά, 

Οἱ Ἅγιοι Σέργιος καὶ Βάκχος

 

Ὑπηρετοῦσαν στὶς στρατιωτικὲς τάξεις τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ. Τοὺς διέκρινε μεγάλη ἀνδρεία στὰ πεδία τῶν μαχῶν, ἀλλὰ καὶ σωφροσύνη στὴν καθημερινή τους ζωή. 

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ αὐτοκράτορας τοὺς ἀπένειμε τὰ ἀξιώματα τοῦ πριμικηρίου καὶ τοῦ σεκουνδουκηρίου, ἀντίστοιχα.

Ὅταν ὅμως ἔμαθε ὅτι οἱ δυὸ ἐπίλεκτοι στρατιῶτες του ἦταν χριστιανοί, δὲν ἤθελε μὲ κανένα τρόπο νὰ τὸ πιστέψει. Γιὰ νὰ πεισθεῖ λοιπὸν χειροπιαστά, ὀργάνωσε τελετὲς μὲ θυσίες σὲ εἰδωλολατρικὸ ναὸ καὶ κάλεσε νὰ παραστοῦν σ’ αὐτὲς οἱ Σέργιος καὶ Βάκχος. 

Οἱ δυὸ χριστιανοὶ στρατιῶτες ἀρνήθηκαν καὶ ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ μὲ θαρραλέο φρόνημα. Ἐξοργισμένος τότε ὁ αὐτοκράτορας, διέταξε καὶ τοὺς ἀφαίρεσαν τὰ διάσημα τῶν ἀξιωμάτων τους. 

Ἔπειτα, ἀφοῦ τοὺς ἐνέπαιξαν καὶ τοὺς διαπόμπευσαν μὲ διάφορους τρόπους, τοὺς ἔστειλαν σὲ ἕνα σκληρὸ δοῦκα τῆς Ἀνατολῆς, τὸν Ἀντίοχο.

Αὐτὸς μὲ πρωτοφανὴ ὠμότητα μαστίγωσε μέχρι θανάτου τὸ Βάκχο. Στὸν δὲ Σέργιο, ἐπειδὴ κάποτε τὸν εἶχε εὐεργετήσει , πρότεινε, ἀφοῦ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ζωή. 

Καλημέρα!

  

 

Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα..
Φτάνει μια λεπτομέρεια... για να μετατραπεί σε γιορτή..

Καληνύχτα!